خانه مشاور

ماجرای جامو -کشمیر چیست؟
«کشمیر» بین ۳کشور چین، هند و پاکستان تقسیم شده است.

بیشترین منطقه «کشمیر »در اختیار هند است که «ایالت جامو و کشمیر» در این منطقه قرار گرفته که مهم‌ترین شهر این ایالت «سرینگر» پایتخت تابستانه «جامو و کشمیر» می باشد.

ایالت کشمیر مسلمان نشین (سنی و شیعه)

ایالت« جامو» هندو هستند.

مذهب منطقه «لاداخ»(لداخ) بودایی است که به «بودایی تبت» هم مشهور هستند.

«کشمیر آزاد» نیز تحت کنترل پاکستان است ( ایالت گلگت ، بلتستان ) پایتخت این منطقه «مظفرآباد» است.

منطقه « اقصای»(اکسای) در مجاورت مرز چین قرار دارد و تحت کنترل این کشور است که عمدتاً کوهستانی و خالی از سکنه است. به همین دلیل هند و پاکستان تاکید جدی برای بازپس‌گیری این منطقه از را چین ندارند. این منطقه از جنگ یک ماهه ۲۰ اکتبرتا ۲۱ نوامبر۱۹۶۲(آبان ۱۳۴۱) که بین هند و پاکستان درگرفت در اختیار چین می‌باشد.

استقلال هندوپاکستان بطورهمزمان

در ۱۴ آگوست ۱۹۴۷(۲۲ مرداد ۱۳۲۶) دولت پاکستان (پاکان) اعلام استقلال کرد.
۱۵آگوست ۱۹۴۷(۲۳ مرداد ۱۳۲۶) هند از قیومت انگلیس خارج شد(اعلام استقلال کرد)
دراین تحولات وتعیین خط مرزی هندوپاکستان،مردم درصددانتخاب کشورخودشدند.
مسلمان ایالات جامو وکشمیر خواستار پیوستن به پاکستان بودند، اما «حاکم »هندوی این ایالت ،سرناسازگاری بااسلام داشت،تمایل اهالی بربقای وطنشان نداشت.

توضیح نگارنده-پیراسته فر:اصرار حاکم«دوگرا»براخراج مسلمانان ،آتش جنگ را دراین منطقه روشن کرد که حاصلش فاجعه انسانی بود، چهارده هزار مسلمان دراین درگیری کشته شدند ومنازل مسلمانان رابه آتش کشیدند.
تعدادکشته های مسلمانان رادرطول یک سال ،بالغ‌ بر یک‌صد هزار نفرنوشته اند.
البته این تعداد کشتار،فقط مربوط به ایالت جامووکشمیرنبود،بلکه مسلمانان دیگرایالتهابه حمایت ازهموطنان خودبرخواستند.
لازم به ذکراست که مسلمان ازسالهای قبل ازاستقلال(۱۶ سال پیش) موردستم حاکمان این مناطق بودند،یعنی در سال ۱۹۳۱ در پی اهانت نظامیان سلسله دوگرا به قرآن، اولین انتفاضه مردم مسلمان جامو و کشمیر شکل گرفته بود.
حاکم دوگرا در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۷(۴آبان۱۳۲۶) قرار داد الحاق به هند را امضا کرد و این قرارداد مبنای ادعای ارضی هند بر منطقه خودمختار کشمیر گردید. در همین روز ارتش هند وارد کشمیر شده و اولین جنگ از سه جنگ میان هند و پاکستان در ۱۹۴۷(مرداد ۱۳۲۶) آغاز شد و تا ژانویه ۱۹۴۹(بهمن۱۳۲۷)با دخالت سازمان ملل متوقف گردید.

شورای امنیت سازمان ملل طی قطعنامه شماره ۴۷ ضمن تقاضا برای توقف جنگ از دو کشور می خواهد که نیروهای نظامی و شبه نظامیان وابسته را از مناطق درگیری عقب رانده و از طریق برگزاری همه‌پرسی در ایالات جامو و کشمیر، حق تعیین سرنوشت برای الحاق به پاکستان یا هند را به مردم این کشور اعطا نمایند. اما در عمل نه عقب‌نشینی دو کشور محقق شد و نه برگزاری همه پرسی. در مجموع بعد از جنگ ۱۹۴۷(مرداد ۱۳۲۶) که در آن شمار کشته‌های پاکستان تقریبا ۶ برابر تلفات هند بود، مرز میان هند و پاکستان مطابق با تصویر نقشه زیر شکل گرفت:

ثلث ایالات کشمیر و جامو به تصرف پاکستان درآمد (سبز رنگ)

مابقی(ایالت کشمیروجامو) در کنترل هند باقی ماند ( نارنجی رنگ)

مرز «نقطه چین» از شمالی ترین نقطه مرز قانونی میان دو کشور تا «یخچال های سیاچن» ادامه پیدا کرد.

« کشمیر پاکستان» به دو منطقه شمالی (شهرهای گلگت و بلتستان)

«کشمیر آزاد» به پایتختی «مظفرآباد»

«کشمیر هند» نیز به سه قسمت: وادی کشمیر به پایتختی سرینگر(Srinagar)، جامو و شهرهای شمال شرقی مانند «لداخ و کارگیل» تقسیم یافته است.

جمعیت مسلمانان-شیعه

کارگیل:در ۲۰۵ کیلومتری سرینگر(مرکز کشمیر اشغالی) است و ۱۴۰۰۰۰ هزار نفر جمیعت دارد که ۹۰ درصد اهالی آن شیعه هستند.

لداخ: با ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت که ۵۲ درصد آن مسلمانند و ۹۰ درصد مسلمانان شیعه هستند.

سرینگر: مرکز ایالت جامو و کشمیر با جمعیت ۹۰۰۰۰۰ نفری که ۹۴ درصد آنان مسلمانند و ۲۶ درصد مسلمانان شیعه.

ایالت «جامو و کشمیر» که تحت اشغال هند، حدود ۱۰۱۴۳۷ کیلومتر مربع وسعت دارد و درحالیکه۶سال پیش (طبق سرشماری سال ۱۳۹۰) بیش از ۱۲ میلیون نفر جمعیت داشته‌ است.

منطقه تحت کنترل پاکستان از «کشمیر آزاد» به پایتختی «مظفرآباد» ۵۶۱۹کیلومتر مربع مساحت داردو ایالت «گیلگت» بلتستان ۷۲۴۹۶کیلومتر مربع مساحت دارد و مساحت مناطق عمدتاً خالی از سکنه تحت کنترل چین هم ۴۲۶۸۵ کیلومتر مربع می باشد.

سرزمینهای مورداختلاف «هند و پاکستان »حول موضوع کشمیر تا جنگ ۱۹۶۵(۱۳۴۳شمسی) متشنج باقی ماند.
در سال ۱۸۴۶میلادی( ۱۲۲۴شمسی)، خان منطقه «مهاراجه گلاب سینک» امتیاز خرید کل سرزمین ایالات جامو و کشمیر را در تاریخ ۱۶ مارس ۱۸۴۶(۲۵اسفند ۱۳۲۶) به قیمت هفت و نیم میلیون روپیه طی قراردادی به نام «عهدنامه امریتسر» Amritsar(شهری در ایالت پنجاب) از آنان خریداری کرد و تا سال ۱۹۴۷(مرداد ۱۳۲۶) قریب به صد سال خاندان هندو مذهب دوگرا بر ایالات مسلمان‌نشین جامو و کشمیر حاکم گردید.

ابوالفضل زارعی (رایزن سابق سیاسی سفارت ایران در هند)می گوید:« ایالت کشمیر» شامل بخش‌های پاکستان و هند و چین حدود ۲۲۲ هزار کیلومتر مربع مساحت دارد. از این مقدار حدود ۱۰۱ هزار کیلومترش تحت کنترل هند است که به «جامو و کشمیر »معروف است. حدود ۷۹ هزار کیلومتر دیگرش در اختیار پاکستان است که با عنوان «کشمیر آزاد »و منطقه‌ی «گلگیت بلتستان» شناخته می‌شود که منطقه‌ی «قره‌قروم »نیز در این ناحیه است. ۴۲۶۵۰ کیلومتر آن هم در اختیار چین است. بخشی از این ۴۲۶۵۰ کیلومتر را چین در جنگ سال ۱۹۶۲ تصرف کرد و بخشی را نیز دولت پاکستان به چین هدیه داده است. البته این منطقه کوهستانی است و تقریباً خالی از سکنه به حساب می‌آید و البته به لحاظ ارتباطی و سوق‌الجیشی بسیار حائز اهمیت است. پس از آغاز و راه‌اندازی پروژه‌ی «وان بلت وان رود» (راه ابریشم جدید) چین که از این منطقه می‌گذرد و نیز به سبب راه ارتباطی چین با پاکستان و بزرگراه قره‌قروم، الان چین هم روی آن حساس شده است. به لحاظ منابع طبیعی نیز بحث آب و محصولات کشاورزی و مزارع برنج و باغات سیب و انار و سردرختی کشمیر معروف است. یعنی کلا یک منطقه‌ی بسیار مستعد و با پتانسیل بسیار بالایی است./پایان اظهارات زارعی.
توافقنامه ها
تاکنون سه توافقنامه بر سر کشمیر بین دو کشور امضا شده است:
توافقنامه اول در سال ۱۹۴۸(۱۳۲۷شمسی) که به نوعی ترک مخاصمه بود. و سازمان ملل نیز آن را تایید کرد. از سال ۱۹۴۸ تاکنون نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد در کشمیر حضور دارند.
توافقنامه دوم در۳ژوئیه ۱۹۷۲(۱۲تیر ۱۳۵۱) «شمیلا» میان هندو پاکستان امضا شد. بر اساس این توافقنامه خط آتش بس که در توافقنامه ۱۹۴۸تعیین شده بود به عنوان خط کنترل تصویب شد. این خط به عنوان خط مرزی پذیرفته نشد.
سومین توافقنامه «ایندوس» است که آب این منطقه را بین هند و پاکستان تقسیم شده است.

در این منطقه ۶ رودخانه بسیار مهم وجود دارد که به سمت سرزمین‌های هند و پاکستان سرازیر می شود که عمدتا سر چشمه این رودها در منطقه کشمیر تحت کنترل هند قرار دارد. بر اساس این توافقنامه سه رودخانه در اختیار هند و سه رودخانه در اختیار پاکستان قرار گرفت.

سند«ایندوس»توافقنامه های مشترك آب با كشورهای همسایه خود مانند نپال ، بوتان ، بنگلادش و چین است.
سند (ایندوس) كه از فلات تبت سرچشمه گرفته و پس از عبور از جامو و كشمیر ،گلگیت و بلتستان ،بخش میانی پاكستان را پیموده و در نزدیكی بندر كراچی به دریای عرب می ریزد.
چرخه سند كه از ذوب برف های رشته كوه هیمالیا تشكیل می شود شامل رودخانه ایندوس ،هلوم ،چناب ،كابل و روخانه های راوی ، سوتلج و بیز است .

رودخانه سند (ایندوس) که آب رودخانه «نیلوم »به آن می ریزد در مناطق مرزی بسیار حساس هند و پاکستان جاری است.

این رودخانه که طولانی ترین رودخانه شبه قاره است، از فلات تبت سرچشمه گرفته و پس از عبور از جامو و کشمیر، گلگیت و بلتستان، بخش میانی پاکستان را پیموده و در نزدیکی بندر کراچی به دریای عرب می ریزد.

بر اساس پيمان رودخانه سند (ايندوس) «هند »مي تواند از آب رودخانه هاي شرقی (روی، بيس و سوتلج) استفاده كند در حالي كه آب رودخانه هاي غربی( ايندوس، جلوم و چناب) به پاكستان مي رسد. اما هند مي تواند براي مصرف داخلي، كشاورزی و توليد برق نيز از آب رودخانه های غربی استفاده كند.
پنج رودخانه پاکستان به هم می پیوندند و پنجاب امروزی را تشکیل می دهند. رودخانه چناب به رودخانه جلوم در تریمو، به رودخانه راوی در احمدپور و سپس رودخانه سوتلج، ملحق می شود. رودخانه پنجم رودخانه پاکستان با نام بیس است که به رودخانه ستلج در روستای «فروزپور» هند می پیوندد.

چرا کشمیر توسط دو کشور حل نمی‌شود؟
طولانی شدن بحران کشمیر باید به ساختارهای سیاسی و نظامی دو کشور مرتبط است.
سه عامل اصلی در عرصه سیاسی پاکستان نقش دارد:
- ارتش پاکستان: ارتش در پاکستان یک حزب و گروه کاملا سیاسی است که بر ساختارهای سیاسی این کشور مسلط است. با بررسی تاریخ سیاسی پاکستان می‌بینیم که از سال ۱۹۴۷ به بعد حدود۷۰ درصد امور کشور در دست ارتش بوده و ۳۰ درصد غیر نظامی. که در سر بزنگاه‌های تاریخی کودتا کرده است که آخرین کودتا هم در۱۲ اکتبر ۱۹۹۹(۲۰مهر۱۳۷۸)بود. ارتش پاکستان از جایگاه مهمی در بین مردم برخوردار است و دلیل این امر هم ایستادگی آنها در مقابل هند است.

در حال حاضر دو موضوع مهم افغانستان و کشمیر بطور مستقیم در دست ارتش پاکستان است.
احزاب سیاسی: از احزاب مهم سیاسی پاکستان می توان به حزب «مسلم لیگ نواز» و حزب «مَردُم» اشاره کرد که در عرصه سیاسی فعال هستند.

حزب «مسلم لیگ نواز »عمدتا توسط فئودال‌ها، تولیدگران صنعتی حمایت می شوند. رویکرد خیلی مذهبی دارند.

«حزب مردم» که پایگاهش در ایالت سند است، عمدتا توسط کشاورزان، در شهرها طبقه متوسط و نخبگان حمایت می‌شوند.
احزاب اسلامی

احزاب اسلامی نقش خیلی مهمی در تصمیم‌گیری و تحولات پاکستان دارند که کانون حمایتی آنها مدارس اسلامی(حوزه ها) است که عمدتا از طریق کشورهای عربی تامین مالی می شوند. احزاب اسلامی هم مثل حزب «علمای اسلام»، « سمیع الحق»، که بیشتر به حزب مسلم لیگ نواز نزدیک هستند و با دولت ائتلاف می‌کنند
یکی از دلایل دیگر تشدید اوضاع کشمیر اینسن که حزب بی.جی.پی(BJP) ،بعدازمرگ پرامود مهاجان ،رهبریتش بدست «بهارتیا جاناتا» افتاده و دولت محلی کشمیر« سیستم حفاظت رهبران کشمیر» را لغو کردند و اعلام کردند که هیچ گروه کشمیری را به رسمیت نمی شناسند و امنیت جانی آنها تضمین نخواهد شد. این اقدام مقدمه حمله هندوها به خانه مسلمانان در کشمیر برای انتقام گیری از سربازان کشته شده هندی بود.

دولت هند خودمختاری در کشمیر را لغو کرد.دوشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۸

این حکم دولت هند موجب تنش بیشتر در انی منطقه می‌شود که شاهد شورشی جدایی طلبانه است.

این تصمیم ساعاتی پس از تنگ‌تر کردن حلقه محاصره امنیتی در این منطقه انجام گرفت.

امیت شاه، وزیر کشور هند به پارلمان گفت، حکمی ریاستی امضا شده که ماده ۳۷۰ قانون اساسی را که به جامو و کشمیر (اغلب مسلمان نشین) خودمختاری می‌دهد، لغو می‌کند،این حکم فورا وارد فاز اجرایی شد.

«نارندرا مودی»نخست‌وزیر هند امروز ریاست یک جلسه امنیت ملی را بر عهده داشت.

مودی و ناسیونالیست‌های هندوی حزب «بهاراتیا جاناتای» او اوایل امسال مجددا با دستورکاری که شامل حذف حقوق ویژه کشمیری‌ها طبق قانون اساسی هند بود، روی کار آمد.

محاصره امنیتی نامحدود از امروز در کشمیر تحت کنترل هند اعمال شده و هزاران سرباز جدید در پایگاه‌های پلیس و ساختمان‌های دولتی اطراف این منطقه پرتنش مستقر شدند.

رسانه‌های هند اعلام کردند، مقامات این کشور تصمیم به اعزام نیروهای بیشتر ارتش به منطقه مورد مناقشه کشمیر با پاکستان گرفتند. شبکه "ndtv" هند اعلام کرد، دولت هند ۸۰۰۰ سرباز اضافی به کشمیر اعزام کرد.

موضوع اجرای طرح «یک جاده و یک کمربند» که توسط چین در فروردین۱۳۹۴ اعلام شد عامل دیگرتنشهای منطقه می باشدکه براثراین طرح، جاده از سرزمین «کشمیر آزاد» که در اختیار پاکستان است، عبور می کند. این موضوع نارضایتی حاکمان کشورهندرابدنبال داشته است.

چین و هند ۳۴۴۰ کیلومتر مرز مشترک دارند

چکیده اتفاقات

۱۸۴۷: شکل‌گیری ایالت کشمیر

۱۹۴۷-۱۹۴۸: اجتناب حاکم کشمیر از الحاق قطعی به هند یا پاکستان، دو کشور را وارد جنگ کرد.

۱۹۴۹: کشمیر با ایجاد محدوده آتش‌بس میان هند و پاکستان تقسیم شد.

۱۹۶۲: چین با شکست هند، بخش اکسای(اقصی) را تصرف کرد.

۱۹۶۵: وقوع جنگ دوم کشمیر میان هند و پاکستان که با آتش‌بس به پایان رسید. همزمان تمایلات استقلال‌خواهانه در میان مردم کشمیر افزایش یافت.

۱۹۷۲: امضاء توافق‌نامه «سیملا» میان هند و پاکستان برای ایجاد منطقه آتش‌بس در کشمیر پس از پایان جنگ فیمابین که به جدایی بنگلادش از پاکستان منجر شد.

۱۹۸۰-۹۰: قیام کشمیر که در پی نارضایتی از رفتار حکومت هند رخ داد و به درگیری شبه‌نظامیان مسلح تحت حمایت پاکستان با ارتش هند منجر شد. تظاهرات گسترده و رویارویی‌های نظامی در مجموع منجر به کشته شدن ده‌ هزار نفر شد.

۱۹۹۹: وقوع درگیری کوتاه میان هند و پاکستان در پی عبور شبه نظامیان از منطقه آتش‌بس و ورود به منطقه کارگیل که تحت حاکمیت هند قرار داشت.

۲۰۰۸: هند و پاکستان پس از ۶ دهه، تجارت از طریق مسیرهای عبوری از منطقه آتش‌بس را آزاد کردند.

۲۰۱۰: اعتراض مخالفان حکومت هند در ایالت کشمیر به کشته شدن ۱۰۰ معترض منجر شد.

۲۰۱۵: حزب ناسیونالیست هندوی بهاراتیا جاناتا (بی‌جی‌پی) در پی ائتلاف با حزب مسلمان دموکراتیک خلق کشمیر به بازیگر اصلی صحنه سیاسی این ایالت بدل شد.

۲۰۱۹: امتیازهای ویژه خودگردانی ایالت جامو و کشمیر توسط هند لغو شد.

آخرین تحولات

دولت هند به رهبری حزب ناسیونالیست هندو بهاراتیا جاناتا (بی‌جی‌پی) با تغییر اصل ۳۷۰ قانون اساسی، پس از هفتاد سال، امتیازهای ویژه خودگردانی ایالت جامو و کشمیر را لغو کرد و با حضور نظامی تلاش خود را برای تابعیت بیشتر این ایالت از حکومت مرکزی را آغاز کرد.

تا پیش از این ایالت جامو و کشمیر در روابط خارجی و برخی خدمات دولتی همچون مخابرات تابع حکومت مرکزی هند بود، ولی قانون اساسی و پرچم مستقل خودش را داشت و در قانون‌گذاری آزاد بود.

دولت هند قصد دارد این ایالت را به دو منطقه فدرال تقسیم کند. یک منطقه متعلق به اکثریت مسلمان و اقلیت هندو و یک منطقه هم شامل اکثریت بودایی خواهد شد.

دولت هند معتقد است با لغو موانع فعلی اعطای تابعیت و مالکیت در این ایالت، سرمایه‌گذاری رشد کرده و رونق و شفافیت اقتصادی به آن باز خواهد گشت.

اما مخالفان مسلمان هدف اصلی دولت هند را از میان بردن بافت فعلی جمعیتی این ایالت با هدف کاهش سهم مسلمانان عنوان می‌کنند.

در همین حال، پاکستان نیز اقدام هند را مغایر با قطع‌نامه‌ سازمان ملل متحد در مورد کشمیر می‌داند و خواستار لغو آن است. بدین ترتیب با گسترش اعتراضات مردمی، تنش میان هند و پاکستان بر سر کشمیر بار دیگر افزایش یافته به طوری که پاکستان از حمایت نظامی از مخالفان دولت هند سخن گفته و تلاش‌های دیپلماتیک جهانی خود را برای لغو تصمیم هند آغاز کرده است.

یورونیوز درچهارشنبه(۲۰ فروردین ۱۳۹۹)نوشت:دهلی نو درروزدوشنبه، ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ خودمختاری ویژه کشمیر را لغو کرد.

این روز از سوی فعالان جدایی طلب کشمیری تحت عنوان «روز سیاه» نام‌گذاری شده است. دولت مرکزی هند در نخستین سالگرد لغو کامل و رسمی اختیارات ویژه و خودمختاری مشروط اعطا شده به ایالت کشمیر، با اتخاذ تدابیر امنیتی شدید در این منطقه مقررات منع آمد و شد اعلام کرده است تا مانع اعتراضات احتمالی مسلمانان کشمیر شود.

جامو و کشمیر همواره منطقه پرتنش و محل نزاع بین هند و پاکستان بوده است. تنشی که طی دهه‌های گذشته هر از چند گاهی رخ داده و گاه به وقوع جنگ میان دو کشور ختم شده و گاه به حصول توافق‌های ناپایدار منجر شده ولی هیچ گاه به نقطه پایان نرسیده است. ریشه این اختلاف تاریخی کجاست؟

نطفه اختلاف

کشمیر نام منطقه‌ای در هیمالیاست که از سال ۱۸۴۶ میلادی به عنوان ایالتی تحت‌ حمایت بریتانیا و حاکمیت مهاراجه‌ها شکل گرفت.

همزمان با استقلال هند و پاکستان از بریتانیا در سال ۱۹۴۷ میلادی، ایالت‌های مهاراجه‌نشین در الحاق به هر یک از این دو کشور اختیار کامل داشتند. با این وجود هری سینگ، مهاراجه هندوی حاکم بر ایالت مسلمان‌نشین واقع در حدفاصل دو کشور تازه استقلال یافته، قادر به تصمیم‌گیری نهایی نبود. لذا برای خرید زمان تا حصول به تصمیم‌ نهایی، یک توافق‌نامه کوتاه‌مدت برای بهره‌مندی مردم از خدمات دولتی از جمله حمل و نقل با پاکستان امضاء کرد.

این در شرایطی بود که ایالت‌های دارای جمعیت اکثرا مسلمان به سرعت به پاکستان ملحق می‌شدند.

درگیری های خونین

در اکتبر ۱۹۴۷(مهر ۱۳۲۶)، تعدادی از قبایل مسلمان ساکن در مرز پاکستان در اعتراض به گزارش‌های دریافتی از آزار مسلمانان در کشمیر به این ایالت حمله کردند. آنها خواستار پایان دادن به تعلیق عضویت کشمیر در جامعه مسلمان پاکستان بودند. در مقابل آقای سینگ از هند درخواست کمک نظامی کرد و توافق کرد تا کشمیر فارغ از سیاست خارجی و نظامی تابع هند باشد.

لرد مونت‌باتن، حاکم کل هند معتقد بود که تا زمان برگزاری رای‌گیری عمومی در مورد سرنوشت کشمیر، بهترین راه برقراری صلح کنترل این ایالت از سوی هند است. بر همین اساس ارتش هند دو سوم کشمیر را تصرف کرد و پاکستان هم بخشی از شمال این ایالت را تحت کنترل خود گرفت. در واقع پایان جنگ اول دو کشور در سال ۱۹۴۹(بهمن۱۳۲۷) با تقسیم کشمیر و ایجاد «خط آتش‌بس» میان دو کشور همراه بود.

در آوریل ۱۹۵۰(فروردین ۱۳۲۹) چین هم وارد مناقشه کشمیر شد و بخش‌هایی از شرق آن را تصرف کرد. چین و هند در سال ۱۹۶۲ وارد جنگی کوتاه مدت شدند که در پایان آن چین موفق شد با شکست هند، بخش اکسای را به طور کامل در اختیار بگیرد.

پاکستان همچنان خواستار خروج ارتش هند از کشمیر و اجرای توافق‌نامه آقای سینگ با این کشور بود و در مقابل هند هم اصرار داشت که حضور نظامی‌اش با تایید حاکم وقت کشمیر صورت پذیرفته است. ولی پاکستان تاکید داشت که بنا بر توافق‌نامه سال ۱۹۴۷(مرداد ۱۳۲۶) با حاکم کشمیر، این ایالت تحت اداره پاکستان است.

جدال بر سر مالکیت کشمیر، دو کشور هند و پاکستان را بار دیگر در سال۱۹۶۵(۱۳۴۳شمسی) وارد جنگ کرد.

چرااختلافات پایانی ندارد؟

در سال‌های پس از آتش‌بس، پاکستان بر استفاده از راهکار برگزاری رفراندوم تاکید کرد. اما هند اعلام کرد که مطابق نتایج انتخابات ایالتی و سراسری ساکنان کشمیر خواستار الحاق به هند شده‌اند. پاکستان با رد نتایج این انتخابات درخواست برگزاری انتخابات مستقل تحت نظارت سازمان ملل متحد را ارايه کرد. البته هند تاکید داشت که مطابق توافق‌نامه «سیملا» که در ۳ژوئیه ۱۹۷۲(۱۲تیر ۱۳۵۱) حاصل شد، دو کشور باید مسائل فیمابین را بر پایه روش ایالت به ایالت حل کنند.

مطابق این توافق که در پایان جنگ‌های استقلال بنگلادش از پاکستان حاصل شد، دو کشور در مورد به رسمیت شناختن «خط آتش‌بس» جدید در طول منطقه کشمیر متعهد شدند.

طی دهه‌های اخیر نیز شرایط کشمیر همواره در گیرودار شرایطی مشابه بوده و در فاصله یک اختلاف سیاسی کهنه و عمیق تا بهانه‌ای جدی برای جنگ در نوسان بوده است.

در این میان البته برخی گروه‌های مذهبی و سیاسی فعال در کشمیر نیز طرح استقلال کامل این ایالت را مطرح کرده‌اند و تنوع ذی‌نفعان سرنوشت آن بیشتر شده است.

کشمیر در حال حاضر به چهار منطقه تقسیم شده است. ایالت جامو و کشمیر با حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت که تحت کنترل هند است. ایالت گلگت-بلتستان و ایالت کشمیر آزاد با مجموع ۷ میلیون نفر جمعیت تحت تسلط پاکستان قرار دارد و منطقه اَکسای که تحت حاکمیت چین است.

تظاهرات ۲۰۰ هزار مسلمان کشميری عليه دولت هند

رادیوفردا(رسانه دمکراتهای امریکا)نوشت:دويست هزار مسلمان روز جمعه در پی ناآرامی های دو ماهه اخير، با تجمع در شهر سرينگر، مرکز ايالت کشمير به حاکميت دولت هند اعتراض کردند.

به گزارش خبرگزاری ها، اين افراد که با قرار گرفتن در صف های طولانی، پرچم هايی به رنگ های سبز و سياه در دست داشتند، به دعوت احزاب سياسی جدايی طلب اين منطقه، در ميدان اصلی شهر سرينگر تجمع کردند.

همزمان با برگزاری اين تجمع، مدارس، ادارات و مراکز خريد و حمل و نقل عمومی در اين شهر به حالت تعطيل درآمده بود.

جمعيت تظاهرکننده که بر اساس گمانه زنی های پليس هند، به حدود ۲۰۰ هزار نفر می رسيد، شعارهای ضد دولتی سر دادند.

سلمان احمد، تظاهرکننده ۲۷ ساله، گفت: « اين تجمع، يک جنبش مردمی است. ما متحد شده ايم تا برای دستيابی به آزادی با هند مبارزه کنيم.»

تجمع مردم سرینگر، مرکز کشمیر، در اعتراض به دولت هند دست به اعتراض زدند.۰۱شهریور۱۳۸۷

هزاران افسر پليس و نيروی ضد شورش در خيابان های اطراف محل تظاهرات مشغول به گشت زنی بودند که به منظور تلاش برای کاهش تنش از محل تظاهرات فاصله گرفتند.

اين تظاهرات پس از سه روز وقفه در ناآرامی های دو ماه گذشته عليه دولت محلی کشمير مورد حمايت هند انجام شد.

اين وقفه سه روزه به ساکنان سرينگر اجازه داد تا به ذخيره سازی خواروبار بپردازند.

در اين ناآرامی ها، اکثريت مسلمان کشمير رودرروی اقليت هندو در اين ايالت قرار داشته اند.

اين ناآرامی ها و خشونت باعث شد دست کم ۳۴ تن جان خود را از دست بدهند. اکثر کشته شدگان در تظاهرات هدف تيراندازی پليس و سربازان قرار گرفته بودند.

بر اساس گزارش ها، جمعيت زيادی در ميدان بزرگ «عيد گاه» که در نزديکی قبرستان شهدای شهر سرينگر، محل دفن صدها شورشی جدايی طلب و غيرنظاميان کشميری کشته شده در ۱۹ سال اخير، دست به تجمع زدند.

نقطه شروع بحران اخير در کشمير تحت کنترل هند، به ماه ژوئن سال جاری بر سر اختلاف در خصوص زمينی که زائران هندو برای حضور در معبد مقدس خود از آن عبور می کردند، باز می گردد.

مسلمانان کشميری با برپايی تظاهراتی شکايت کردند که دولت هند در پی واگذاری اين زمين به هندوها و و برهم زدن تعادل مذهبی در اين منطقه است.

جنبش جدايی طلب کشمير دارای پيشينه ای طولانی است و تقريبا از سال ۱۹۴۸ که اين منطقه ميان هند و پاکستان تقسيم شد، شکل گرفت.

اين جنبش تا سال ۱۹۸۹ به دور از هرگونه خشونت به کار خود ادامه می داد تا اينکه يک شورش اسلامی به شيوه ای خشونت آميز و خونبار در اين سال شکل گرفت.

شورشيان خواستار ادغام اين منطقه با پاکستان و يا استقلال از هند هستند.

بر اساس آمارهای موجود، از سال ۱۹۸۹ بدين سو، دست کم ۶۸ هزار نفر در درگيری های مختلف بر سر استقلال کشمير جان خود را از دست داده اند./۰۱شهریور۱۳۸۷رادیوفردا

توضیح نگارنده-پیراسته فر:«کشمیر»درسخنان رهبر انقلاب:

* دیدید باکشمیرچه کردند! سربازان هندو را با آن وحشیگری برای سرکوب مسلمانان به کشمیرفرستادند. این ماجرا هنوز هم به شکلی دنباله دارد و در دنیا هم اصلاً منعکس نمی‌شود. /۳۱ شهریور ۱۳۷۱)

* وضع مسلمانان کشمیراست. دولت هند، با استفاده از غفلت دنیای اسلام، حداکثر فشاری را که توانسته، بر آن مردم وارد آورده و جان و مال و حتّی ناموس آنان را مورد تعرض و تاراج قرار داده است./۲۶ خرداد ۱۳۷۰

* آنچه مسلمانان بیچاره‌ کشمیرمی‌گویند، یک سر سوزن از حق دور نیست. کسانی که آنها را خاموش می‌کنند، ناحق می‌گویند. /۴ خرداد ۱۳۶۹

* مسأله‌کشمیربرای‌ جمهوری‌ اسلامی‌ ایران‌ یک‌ مسأله‌ انسانی‌ و اسلامی‌ است‌ زیرا مردم‌ مسلمان‌ این‌ منطقه‌ به‌ طور آشکار تحت‌ ظلم‌ و ستم‌ قرار دادند. /۲۰ شهریور ۱۳۷۳

* ما همواره‌ مراتب‌ انزجار خود را نسبت‌ به‌ آنچه‌ علیه‌ مسلمانان‌کشمیراعمال‌ می‌شود به‌ دولت‌ هند و در محافل‌ مختلف‌ ابراز کرده‌ایم‌ و از این‌ پس‌ نیز ابراز خواهیم‌ کرد. /۲۰ شهریور ۱۳۷۳

* ملت‌های مسلمان باید بدانند که مسلمان کشمیری از آنان متوقع آن است که از او دفاع کنند، و این وظیفه‌ اسلامی و برادرانه‌ مسلمین است./۲۶ خرداد ۱۳۷۰

* از مسلمانان کشمیردر یک تظاهرات، دهها نفر انسان را می‌زنند و می‌کشند؛ ولی تمام داعیه‌های طرفداری از حقوق بشر در دنیا فراموش می‌شود و انگار چنین چیزی اتفاق نیفتاده است..درکشمیردهها تن از مسلمانان تنها در یک تظاهرات هدف کشتار بیرحمانه قرار می‌گیرند این در حالی است که سازمان ملل و مجامع مختلف مدعی طرفداری از حقوق بشر در برابر این جنایات هولناک سکوت اختیار کرده و چنین به نظر می‌رسد که حقوق بشر معتبر است مگر در مورد مسلمانان./۲ خرداد ۱۳۶۹

توضیح پژوهشگر-پیراسته فر:مسلمان شدن مردم هند،مخصوصاً درمناطق جامو وکشمیر،محصول مجاهداتهای اجدادامام خمینی است،پدرامام خمینی نقش مهمی دراین مهم داشه است:

«سیداحمد فرزند سید بزرگ» ملقب به «دین على شاه کشمیرى» جدّ اعلاى امام خمینی است. پسوند «شاه» به معناى «سید» درهند است.

«اجداد حضرت امام »در کشمیر به کار تبلیغ دین به جد و جهد پرداخته و در این راه بعضا جان را فدا کرده و به فیض شهادت نائل آمده اند تا اینکه « سیداحمد» جد حضرت امام عازم عتبات عالیات(عراق) می شوند و از آنجا به ایران(خمین) می آیند

سیدبزرگ (فرزندسیدصفدر بن حکیم سیدامیرالدین)، ۵ پسر داشت :

سیداحمد،سیدعبدالحکیم (معروف به حکیم شاهى شاهنواز) و سید قاسم.

«سید احمد» بایک خانواده ایرانی در«کشمیر ازدواج می کند»و بعدازمدتی به ایران مراجعت می کندو برای همیشه به ایران بازگشت.

« سید بزرگ» به «لکهنو »رفت و درجریان سفرتبلیغی به کشمیر در «غائله اختلافات شیعى و سنى »در سال ۱۲۸۹ منزل ایشان را آتش زدند ،درآن سال تنها در سرینگر هفتصد خانۀ شیعه را سوزاندند. سید بزرگ هم زخمى شد و به لکنهو بازگشت و وفات یافت(شهیدشد) و در کوله کنج دفن شد.

تفصیل این پیشامد را «حکیم سیدمحمد» فرزند ابن الرضا مذکور به فارسى نوشته است و شجره ‏نامه هم که شامل علما و سادات این سلسلۀ جلیله است و در نزد« سیدانیس کاظمى» که ساکن «شاه ‏آباد جوندى» بوده وجود دارد. طبق این شجره ‏نامه، «سیداحمد فرزندِ سید بزرگ» ملقب به «دین على شاه کشمیرى» جدّ اعلاى امام خمینی است. پسوند «شاه» به معناى «سیّد» درهند است.

۲ قمری برابر با ۱۷۹۷ میلادی درگذشت ،در حسینیه امام‌باره(لکهنویه) به خاک سپرده شد.

«سید احمد» بین سالهاى ۱۲۴۰ و ۱۲۵۰ قمرى از مسقط الراس خود در هند و کشمیر به عتبات عالیات به قصد زیارت و یا جلاى وطن مسافرت کرد،در مدت اقامت در عراق با یوسف خان، پسر محمد حسین بیک کمره‏اى، اهل فرفاهان از دهات خمین و بعضى از زائرین برخورد و آشنایى پیدا کرد و برحسب تقاضاى اهالی خمین به آن ولایت می رود ودر خمین مقیم می شود.

این تاریخ(سال۱۲۰۲) بایدبرحسب قاعده «هجرى شمسى» باشد و شاهد بر این است که «سید هندى» قبل از ۱۲۴۰ قمرى به «خمین »برگشتند.

سید احمد هندى در تاریخ ۱۷ رمضان ۱۲۵۷ قمرى با «سکینه خانم» خواهر یوسف‏ خان ازدواج کرد.

حاصل این ازدواج یک پسر به نام آقا مصطفى متولد ۲۹ رجب ۱۲۷۸و سه دختر به نام آغا بانو خانم متولد پنجشنبه ۱۸ ربیع‏الاول ۱۲۷۲، صاحب خانم و سلطان خانم بود.

سید احمد پسر بزرگترى از زوجه دیگرى داشت که از همه اولادها بزرگتر بود و اسمش سید مرتضى مشهور به «سید آقا »بود و حافظ الصحه (رئیس بهدارى) بود.

قبل از سال ۱۲۵۵ سید هندى دو عیال دیگر به نام هاى« شیرین خانم» دختر عابد گلپایگانى و«بى‏ بى جان خانم» دختر کربلایى سبز علی خمینى داشته‏ است.

بغیر از این پنج اولاد که دو پسر و سه دختر باشد، دیگر اولادى نداشت.

«سید احمد هندى» در خمین املاک و مستغلاتی خریداری کرد ‏و امرار معاش وی نیز از این مالکیت بود.

«پدربزرگِ امام خمینی» در هندوستان عیال و اولاد نداشت و در ایران ازدواج کرد.

بعضى اقوام زوجات او مردمان محترم و معروفى بودند.سید هندى بسیار جدى و فعال

در« امر به معروف و نهى منکر »بود و از خلاف شرع متاثر مى‏شد و با شمشیر در مقام جلوگیرى بر مى‏آمد.سید احمد هندى، به فارسى نوشتن و فارسى گفتن مسلط نبود.

در ۱۲ ذیقعده ۱۲۵۴ دو زوجه وی به نام هاى شیرین خانم و بى‏بى جان خانم تمام مهریه خود را به شوهرشان «سید هندى »مصالحه کرده‏ اند و «سید هندى» از سال ۱۲۶۴ه.ق تا سال ۱۲۸۲ه.ق همه ساله املاکی از بعضی دهات اطراف خمین و نیز باغ و زمین و کاروانسرا و خانه خریدارى می کرد و از درآمد آنها امرار معاش مى‏کرد و مخارج خود و عائله و مهمان و غیره را تأمین مى‏نمود.

«سید هندى» در تاریخ ۱۷ شوال ۱۲۸۱ قمرى املاک و دارایى خود را به صورت شرعى به دو پسر خود آقا سید مرتضى و آقا مصطفى و به سه دختر خود « آغا بانو خانم« و «سلطان خانم» و «صاحب خانم »صلح کرد(توافق کردند).

برای اطلاعات بیشتربه این لینک مراجعه کنید:

دین اسلام توسط" اجدادامام خمینی "کشورهندوچین گسترش یافت