چرا پرندگان هنگام پرواز "تصادف "برخوردنمیکنند؟
چراپرندگان تصادف نمی کنند
چرا پرندگان هنگام پرواز با هم برخورد نمیکنند؟
پرندگان به این علت هنگام پرواز از روبهرو با یکدیگر برخورد نمیکنند که هر کدام از آنها به سمت راست خود متمایل میشوند.
بر اساس گزارش ایندیپندنت، یافتههای این دانشمندان نشان میدهد به همان شکلی که بر اساس قوانین رانندگی، خودروها باید برای پیشگیری از تصادف، در سمت راست جاده حرکت کنند، مرغهای عشق نیز زمانی که به لحظه برخورد میرسند، به سمت راست متمایل میشوند.
کشف «قوانین پرواز بیخطر» که طی سالیان در پرندگان تکامل یافته است، با توجه به افزایش ترافیک هوایی میتواند به هواپیماهای بدونسرنشین کمک کند تا از برخوردهای احتمالی جلوگیری کنند.
دانشمندان موفق به کشف این موضوع شدند که چرا پرندگان با یکدیگر برخورد نمی کنند: به نقل از خبرگزاری "ایندیپندنت"، آنها به هنگام نزدیکی با پرنده دیگر در حال پرواز، خود را کمی به سمت راست منحرف می کنند.
پروفسور ماندیام سرینواسان از دانشگاه کوئینزلند استرالیا، در این خصوص می گوید: "پرندگان به احتمال زیاد، فشار افزایشی را احساس می کنند، سپس بهترین راه و قانون استراتژی پرواز را انتخاب می کنند، تا خطر برخورد به یکدیگر را به حداقل برسانند".
به گفته این پرنده شناس، مطالعات پیشین بر روی پرواز پرندگان، پیش از این چنین رفتاری از پرندگان را ثبت نکرده بود. وی افزود:مطابق با شبیه سازی های انجام شده، پرندگان همواره به سمت راست منحرف می شوند، و گاهأ ارتفاع خود را تغییر می دهند.
این آزمایش بر روی چند جفت مرغ عشق انجام گرفت، آنها می بایست از انتهای یک تونل و در دو جهت مخالف به سمت یکدیگر پرواز کنند، در این بین همزمان از مسیر پرواز آنها فیلم برداری گردید. در بیش از 100 پرواز از 10 نوع مختلف پرنده، حتی یک "تصادف و یا برخورد" گزارش نگردید.
بدین ترتیب از این ویژگی پرندگان می توان در ساخت هواپیماهای بدون سرنشین نیز استفاده نمود، در سالهای اخیر بر تعداد این هواپیماهای بدون سرنشین افزوده شده است. فضای آسمان هر روز "تنگ تر" می شود، این بدان معنا است که ما نیاز فوری به سیستم های اتوماتیک برای "پهپاد / پرنده هدایت پذیر از دور" یا "هواپیمای با سرنشین" داریم./05.10.2016اسپوتنیک
رقص پروازپرندگان
پرندگان ازانسانها مهندسی ترپروازمی کنند
مانورپرواز
پرندگان میتوانند بصورت فشرده پرواز کنند،بدون اینکه باهم برخوردی کنند،هیچ تصادفی رخ نمی دهد
درپرواز فرماندهی پروازدارند
درپروازهاطولانی یکی مسیرپروازرا تعیین می کند وبقیه بصورعدد۷بدنبالشان درپروازند
براساس یک مدل سازی صورت گرفته، پرندگان همواره به سمت راست می چرخند و برخی اوقات ارتفاع خود را نیز بر اساس برخی ترجیحات از پیش تنظیم شده، تغییر می دهند.
این محقق ادامه داد: ترافیک هوایی افزایش یافته و نیاز مبرمی به ایجاد سیستم های قوی خودکار برای هواپیماهای سرنشین دار و بدون سرنشین ایجاد کرده است؛ بنابراین باید از طبیعت درس گرفت.
در این مطالعه، دو مرغ عشق در دو انتهای یک تونل آزاد شدند و مسیر پروازی آنها توسط یک دوربین با سرعت بالا، فیلم برداری شد.
در بیش از 100 پرواز که توسط 10 پرنده مختلف انجام شد، حتی یک برخورد مشاهده نشد.
پروفسور سرینیاواسان گفت: یافته دیگر این مطالعه این بود که پرندگان به ندرت در یک ارتفاع پرواز می کنند و این سوال مطرح می شود که آیا هر پرنده ترجیح خاصی برای پرواز در ارتفاع بالاتر و یا پایین تر دارد؟
وی افزود: این احتمال وجود دارد که موقعیت و جایگاه پرندگان در سلسله مراتب گروهی ارتفاع پرواز آنها را مشخص می کند که این سوال باید در آینده مورد تحقیق قرار گیرد.
وی خاطرنشان کرد: گرچه نمی توانیم بگوییم که چگونه پرندگان مساله انتقال به ارتفاع های مختلف را حل می کنند اما می توانیم راهبردهای ساده ای را برای سیستم های اتوپایلوت (خلبان خودکار) و پهپادها برای پیشگیری از تصادم های هوایی پیشنهاد کنیم.
این تحقیق در مقاله ای در مجله PLOS One منتشر شده است.
پروانه ها هم تصادف نمی کنند
درهنگام فرود ویاتیکاپ هم تصادفی ندارند
بنظرمی رسد از مهندسین پرواز هم مهندس ترند!
نظم پرواز
درپارک هم دعوا ودرگیری با همسایگان ندارند
باکمال آرامش درکنارهم -بدون هیچگونه درگیری-توقف دارند
حتی اگرهزاران پرنده باشند دریک پارکینک فرودمی آیند،نه پلیسی دارند ونه پاسگاه ودادگاهی
حتی
پروانه ها هم تصادف نمی کنند
برخورد پرندگان اتفاقی رایج و در عین حال خطرناک است که در خطوط هوایی مختلف در سرتاسر جهان رخ میدهد. پس از برخورد پرندگان با هواپیما بدنه بیرونی هواپیما از جمله شیشهها، دم، پروانه و آشیانه موتور میتوانند آسیب ببینند و این آسیبها منجر به خسارات جبرانناپذیری میشود. از گذشته تا کنون این برخوردها منجر به خسارتهای مالی، جانی و اتلاف وقت بسیاری شده است به همین دلیل با وضع قوانین سعی شده است تا هواپیماهای مقاومتری تولید شوند تا از میزان تصادفات کاسته شود.
برخورد پرندگان در حقیقت تعریفی از تصادفی است که هنگام پرواز هواپیما در آسمان و یا بلند شدن از سطح زمین با پرندگان رخ میدهد که اتفاقی کاملا معمول است. این برخوردها میتوانند عواقب ناگواری داشته باشند.
در آمریکا از سال ۱۳۶۸ پرواز پرندهها و برخورد آنها با هواپیماها منجر به کشته شدن ۲۵ انسان و زخمی شدن ۲۷۹ نفر شده است. اداره پرواز آمریکا اعلام کرد که در سال ۱۳۹۱ نزدیک به ۱۱ هزار برخورد با پرندگان در ۶۵۰ فرودگاه رخ داده است.
در سال ۱۳۳۸ هواپیمایی خطوط شرقی هنگام بلندشدن از بوستون با جمعی از پرندگان برخورد کرد. هر ۴ موتور هواپیما از کار افتادند و هواپیما در بندر بوستون سقوط کرد که منجر به مرگ ۶۲ نفر شد. از نمونههای مشابه و معروفی که چندسال پیش نیز رخ داد برخورد هواپیمای خلبان سالی در سال ۱۳۸۷ بود که به معجزهی هادسون شهرت یافت. خلبان پس از از بین رفتن موتور، هواپیما را بر روی رودخانه فرود آورد و خوشبختانه این حادثه هیچ تلفاتی نداشت.
انجمن برخورد پرندگان در آمریکا تخمین زده است که تصادفات سالانه منجر به خسارتی بیش از ۹۰۰ میلیارد تومان به سازمان هوایی این کشور وارد کرده است.
براساس تحقیقات انجام شده هواپیماهای کوچک در مقابل برخورد با پرندگان کمتر آسیب میبینند در حالی که در هواپیماهای بزرگتر اغلب پرندگان به موتور وارد میشوند و منجر به از دست دادن کنترل خلبان میشود.
اگر خطوط هوایی نتواند فورا به این برخوردها رسیدگی کند و هواپیما را جایگزین یا تعمیر کند، این برخوردها منجر به تاخیر و لغو پروازها میشود. برخورد یک پرنده کوچک میتواند تا ساعتها تاخیر در پرواز مسافران ایجاد کند که همین تاخیرها و لغوها اغلب با عصبانیت مسافران همراه است. در سال ۱۳۹۳ برخورد پرندگان حداقل ۷۰ هزار ساعت تاخیر در روند فعالیتهای هوایی آمریکا ایجاد کرد.
هرچند این برخوردها یک اتفاق رایج و معمول است اما نمیتوان انتظار داشت که مسافران نیز عواقب آن را به راحتی بپذیرند. در سال ۱۳۹۵ دادگاه اروپا قانونی وضع کرد که برخورد پرندگان یک وضعیت فوقالعاده است و خطوط هوایی نباید به مسافرانی که پروازشان تاخیر یا لغو داشته خسارت بپردازد همچنین مسئولیت این تصادفات با فرودگاهها میباشد نه شرکتهای هواپیمایی.
***
تصادف انسانهاباپرندگان
محیط زیست از مهمترین مؤلفههای تأثیرگذار در فعالیتهای بشر است. هیچگاه نمیتوان پروژهای را اجرا کرد که در آن اثرات متقابل انسان و محیطزیست بر یکدیگر قابل صرفنظر کردن باشد. از زمانی که انسان برای دسترسی به منابع طبیعی و بهرهمندی از آنها در راستای افزایش کیفیت زندگی خود، به گسترش محدوده زیستی خود دست زد، هرگاه این گستره به قلمرو زندگی حیوانات نزدیک شد یا با آنها تداخل پیدا کرد، انتظار رویارویی از سوی هر دو طرف وجود داشت. طبیعی بود که حیوانات با تکیه بر غریزه از قلمروی خود دفاع کنند و انسان نیز ضمن تلاش برای رسیدن به اهدافش، از هیچ روشی برای حفظ امنیتش چشمپوشی نکند.
تا زمانی که روی زمین هستیم، چنین مقابلههایی میتواند بسیار کنترل شده و با برنامه انجام گیرد. انسان نیز با داشتن ذهن برتر، مسئول تضمین سلامت و بقای محیطزیست و همنوعان خود است. اما برخی اوقات، مداخله انسان در طبیعت باعث اتفاقاتی میشود که کاهش صدمات ناشی از آن خیلی دشوار یا در برخی موارد اجتنابناپذیر میشود.
وقتی انسان برای نخستین بار به سوی آسمان بال گشود، شاید حتی تصور نمیکرد روزی بر سر تقسیم آن با صاحبان اصلیش، یعنی پرندگان، به مشکل بربخورد. در واقع اصلا فکر نمیکردیم روزی برسد که بتوانیم با یک پرنده آهنی چند صد تنی تا بالاترین لایههای جو پرواز کنیم و شاید پرندگان هم چنین انتظاری از ما نداشتند! پرندگان با توجه به وجود غذای فراوان در شهرها، رو به زندگی شهری آوردهاند. در برخی موارد، خواسته یا ناخواسته و به مدد جانمایی نادرست یا نزدیک شدن مراکز شهری به فرودگاهها یا وجود رودخانهها، دریاچهها و مراتع و چمنزارها در کنار آنها، شاهد تمرکز پرندگان در اطراف باندهای پرواز هستیم. بدیهی است، پرواز هواپیما در میان چنین اجتماع بزرگی از پرندگان، میتواند احتمال برخورد با یک یا حتی دسته بزرگی از آنها را در پی داشته باشد.
هفته گذشته، برخورد چند پرنده با یکی از هواپیماهای یک شرکت داخلی خبرساز شد. هواپیمایی که پس از برخاستن از باند فرودگاه تبریز، به دسته بزرگی از پرندگان برخورد کرد و یک موتور خود را از دست داد. پس از این اتفاق، خلبانان پرواز با انجام چکلیستهای مربوطه و کنترل شرایط، هواپیما را به سلامت بر زمین نشاندند. برخورد پرندگان با سطوح پروازی هواپیما، موجب تغییر شکل و شاید کنترل دشوار پرنده آهنین شود. این برخورد اگر با شیشه جلوی هواپیما باشد، میتواند باعث ترک برداشتن یا شکستن آن شده و کنترل فشار کابین در ارتفاعات نسبتا بالا را با مشکل روبهرو کند. برخورد آن با خلبانان یا کاهش دید آنها به بیرون در نتیجه شکستن شیشه، از دیگر مشکلاتی است که برخورد یک پرنده با هواپیما میتواند ایجاد کند. مهمترین و در اصل خطرناکترین بخشی که باید همواره نگران برخورد پرنده با آن بود، موتور است. موتور هواپیما به گونهای طراحی شده که در مقابل برخورد پرندگان بتواند کمترین آسیب را متحمل شود. ولی هر آسیب کوچکی به توربینها یا کمپروسور یک موتور جت، میتواند عملکرد صحیح آن را با مشکل مواجه کند.30شهریور1396جام جم
اما پرندگان حتی درخواب هم تصادف نمی کنند
اگر میبینید پرندگان چندین ماه بدون توقف در حال پرواز هستند، دیگر تعجب نکنید.
یک گروه از محققان آلمانی در مورد پرندگان تحقیقاتی انجام دادند که با گذاشتن شیئی مانند ردیاب، متوجه شدند پرندگان در حالی که پرواز میکنند، میخوابند.
پرنده سینه سرخ میتواند دو ماه پی در پی پرواز کند بدون آنکه بخواهد برای استراحت و خواب در جایی بنشیند و دلیل آن هم همین است که آنها در طول پروازشان به راحتی میخوابند.
دانشمندان با بررسی 14 پرنده دریافتند که پرندگان در هر روز 41 دقیقه در هر شرایطی حتی پرواز میخوابند. البته این خوابیدن به صورت قسمت قسمت است و هر قسمت 12 ثانیه طول میکشد.
بعضی از افراد تصور میکنند که پرندگان طوری میخوابند که مغزشان بیدار است و از شرایط محیطی آگاه است، اما پس از بررسیها دقیقتر مشخص شد که هر دو نیمکره مغز آنها به خواب میرود.
دانشمندان پیش از این پیش بینی کرده بودند که به دلیل طولانی بودن و در عین حال سختی مدت پرواز پرندگان، برخی از آنها قادرند تا در حین پروازبه خواب بروند. اکنون تحقیقات انجام شده در این زمینه نشان دهنده این است که این پیش بینی درست بوده و پرنده ها می توانند در حین پرواز تا حدودی به خواب بروند.
پرندگان در حال پرواز می تواند با خواب کردن دو سوم از مغز خود و یا خاموشی دو نیم کره مغز خود در این مدت به خواب بروند. علاوه بر این، پرندگان یاد شده می توانند در طول این مدت توانایی جهت یابی خود را همچنان فعال نگه دارند.
نیلز رتنبرگ از موسسه مکس پالنک و همکارانش موفق شدند تا برای اولین بار نشان دهند که پرندگان در حال پرواز می تواند با خواب کردن دو سوم از مغز خود و یا خاموشی دو نیم کره مغز خود در این مدت به خواب بروند. علاوه بر این، پرندگان یاد شده می توانند در طول این مدت توانایی جهت یابی خود را همچنان فعال نگه دارند.
دانشمندان هم اکنون به خوبی می دانند که برخی از پرندگان مانند بادخورک ها، پرندگان آوازه خوان، آبچلیک ها و مرغ های دریایی تقریبا خواب کافی ندارند. این پرندگان برای این که بتوانند روزها، هفته ها و حتی ماه ها به پرواز بپردازند یکی از نیم کره های مغز خود را به خواب می برند و نیم کره دیگر را فعال نگه می دارند.
در حقیقت، این امر مشابه همان فرایندی است که دلفین ها برای جلوگیری از غرق شدند به کار می برند. حیوانات با کمک این نوع خواب که به خواب تک نیم کره ای نام گذاری شده است می توانند با آگاهی از محیط اطراف خود اندکی استراحت کنند. با این حال خواب یک نیم کره ای فقط در پرندگان پرواز کننده مشاهده شده است.
مشاوره-روانشناسی