خانه مشاور

             چطور بدن با ویروس‌ها مقابله می‌کند؟

​زندگی«بدون میکروب»ممکن نیست..دربدن ما۹۰ تریلیون میکروب زندگی میکنند!

آیا واقعیت دارد که «ویروس ها زنده نیستند»؟

گلبول های سفید (WBC)اختصاری White Blood Call

در بدن انسان روزانه حدود صد میلیارد سلول سفید خون تولید می شود، تعداد گلبول های سفید در هر میکرولیتر خون  ۴ هزار تا ۱۱ هزار سلول سفید می باشد.

گلبول های سفیدخون(لکوسیت ها)leukocytes وظیفه  دفاع از بدن در برابر انواع میکروب ها و سایر عوامل خارجی و مزاحم رابعهده دارند.

اکثر گلبول های سفید در مغز قرمز استخوان ساخته می شوند و معمولا محل اقامت آنها، خون و بافت لنفاوی می باشد.

دربدن پنج نوع گلبول سفید وجود دارند:

نوتروفیل ها ( Neutrophils) مقدار۶۲٪

لنفوسیت ها ( Lymphocytes) مقدار۳۰٪

مونوسیت ها (Monocytes ) مقدار۵.۳٪

ائوزینوفیل ها ( Eosinophils) مقدار۲٫۳٪

بازوفیل ها (Basophils ) مقدار۰٫۴٪

وظیفه هرکدام

نوتروفیل ها:هرگونه موجودمهاجمی-میکروب-رامی بلعدوبعدباآنزیم‌های لیزوزیمی، آنها را تجزیه  ودرنهایت نابودمی‌کند

لنفوسیت ها:با تولید پادتن ، کاری می‌کنند که بدن از خودش در برابر هرگونه مهاجمی( باکتری‌، ویروس‌ ،میکروب) محافظت کند.

مونوسیت ها: مسئول تهاجم و شکست ساختار جرم‌ها و باکتری‌هایی هستند که وارد بدن فرد می‌شوند.

ائوزینوفیل ها :برای تخریب انگل‌ها و سلول‌های سرطانی مسئولیت دارند و بخشی از واکنش آلرژیک محسوب می‌شوند.

بازوفیل ها(باسوفیل ها): نسبت به ورود عفونت‌ها هشدار داده و مواد شیمیایی را داخل جریان خون ترشح می‌کنند که عموماً با آلرژی‌ها مقابله می‌کند.

اگر فرد با کاهش تعداد گلبول سفید مواجه شود، به« لکوپسی» مبتلا می باشد.

تعداد طبیعی گلبول های سفید خون ۴۵۰۰ تا ۱۰ ۰۰۰ سلول درهر میکرولیتر خون است.

اگر تعداد لکوسیت ها بیشتر از ۱۱۰ ۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون در افراد بزرگسال باشد، به عنوان افزایش گلبول های سفید خون در نظر گرفته می شود.حداکثر تعداد طبیعی گلبول های سفید خون در کودکان، بسته به سن و جثه آن ها متفاوت است.

تعداد کمتر از حد طبیعی گلبول های سفید خون  نشانگر نقص عملکرد مغز استخوان و یا کبد و طحال است.
افزایش تعداد گلبول های سفید نیز نشان دهنده ابتلا  بیماری  است.

*تعداد گلبول های سفید خون نوزادان بیشتر از بزرگسالان می باشد.

محدوده نرمال«گلبول های سفید خون» کودکان کمترازیکسال بین  ۵۰۰۰  -۱۴۰۰۰ در هر میکرولیتراست،کمترویابیشترازاین نشانه بیماری  می باشد.

* هنگامی که تعداد گلبول های سفید خون کمتر از ۲۵۰۰ گلبول سفید در هر میکرولیتر خون شود، فرد دچار کمبود گلبول سفید شده است. وبیش از۳۰۰۰۰ گلبول سفید در هر میکرولیتر خون برسد، فرد دچار کمبود گلبول سفید شده است

زیادی گلبولهاهم دردسرزاهستند!

گلبول‌ های سفید خون، وقتی فزونی می یابند، می‌توانند خون‌ را غلیظ کنند. همچنین ممکن است در جریان خون صحیح دخالت و تعداد سیتوکین‌های التهاب زا را در سیستم بدن‌ افزایش دهند که از این طریق باعث التهاب قابل توجه و گسترده‌ای می‌شوند.

به علاوه، گلبول های سفید خون در چند فرایند بدنی دیگر شرکت می‌کنند من جمله تشکیل سلول های کف آلود در پلاک‌های خونی.

و آن‌ها از نواحی سرچشمه می‌گیرند که یک آسیب اندوتلیالی (لایه‌ی درون رگی) پیش آمده باشد و نهایتا به اختلال اندوتلیال منجر می‌گردند.

بالا رفتن تعداد گلبول های سفید خون با ابتلا به بیماری های قلبی عروقی  ودیابت مرتبط و عاملی قوی در افزایش خطر مرگ و میر است

لنفوسیت‌ها (لنفوسیتوز)

لنفوسیتوز (Lymphocytosis)  به افزایش تعداد سلول‌هایی خاص از سیستم ایمنی به نام لنفوسیت‌ها گفته می شود. لنفوسیت‌ها از جمله مهم‌ترین سلول‌های دستگاه ایمنی شناخته می‌شوند. عوامل ذکر شده به‌منظور دفاع در برابر بیماری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. به همین علت افزایش در تعداد این سلول‌ها هنگام مواجهه بدن با عفونت‌ها امری طبیعی خواهد بود.

تعدادی بیش‌تر از ۳۰۰۰ لنفوسیت در هر میکرولیتر خون به‌طور عمومی به‌عنوان لنفوسیتوز شناخته می‌شود

بدن انسان زمانی که مورد هجوم ویروس‌ها قرار می‌گیرد، دیوار دفاعی پیچیده‌ای به نام واکنش ایمنی را به وجود می‌آورد تا از بدن در برابر حمله ویروس‌ها محافظت کند.

سیستم ایمنی بدن به شکلی طراحی شده که می‌تواند سلول‌های خودی را از ویروس‌های غریبه تشخیص داده و به این شکل می‌تواند مهاجمان بیگانه از جمله ویروس‌ها را از بدن دفع کند.

بدن این‌کار را با استفاده از ارتشی بزرگ از سلول‌های مهاجم که حاوی انواع مختلفی از گلبول‌های سفید خونی هستند انجام می‌دهد. بدن انسان روزانه میلیارد‌ها نوع از این سلول‌ها را درون مغز استخوان تولید می‌کند.

برای مثال، وقتی دست خود را می بُرید، همه جور باکتری و ویروسی از قسمت بریده شده وارد جریان خون شده و به بدن حمله می کنند. تصور کنید یه تکه چوب ریز دست شما را خراش داده و سبب خون ریزی شده. احتمالا خرده های چوب در بدن شما باقی مانده اند و روی آن ها پر است از میکروب های مختلف.

در این شرایط، بدن شروع می کند به مبارزه با بیگانگان و همزمان بخش های دیگری مشغول به بستن زخم هستند. معمولا با رسیدگی مناسب اتفاق خاصی رخ نمی دهد اما در برخی شرایط، یک زخم کوچک می تواند به عفونت تبدیل شده و بدن را بیش از پیش درگیر کند. التهاب و ایجاد چرک، علائم عفونت هستند.

وقتی پشه شما را نیش می زند به قرمزی پوست خود توجه کرده اید؟ در واقع، نیش پشه هیچ نقشی در قرمز کردن پوست شما ندارد، بلکه این تغییر رنگ نشان از فعالیت صحیح و سالم سیستم امنیتی بدن شما است.

سیستم ایمنی بدن از قویترین نیروهایش که لنفوسیت‌های T و B نام دارند برای مبارزه استفاده خواهد کرد.

پادتن‌هایا آنتی‌بادی‌ها پروتئین‌های ویژه‌ای هستند که توسط سلول‌های B ساخته می‌شوند. این سلول‌ها به ویروس متصل شده و مانع از تقسیم آنها می‌شوند و در عین حال ویروس‌ها را نشانه‌گذاری می‌کنند تا دیگر سلول‌های خونی به راحتی آنها را شناسایی کرده و نابود کنند.

اما نقش سلول‌های T کاملا متفاوت است. برخی از این سلول‌ها مانند سگ‌های نگهبان که در زمان تشخیص ورود افراد ناشناس به خانه سر و صدا به راه می‌اندازند، دیگر سلول‌ها را از ورود بیگانه‌ها به بدن آگاه می‌کنند و دیگر سلول‌ها سلول‌های آلوده را مستقیما نابود کرده و یا به سلول‌های B در تولید پادتن کمک می‌کنند.

زمانی که ویروس‌ها از بدن زدوده شدند، تعداد کمی از سلول‌های متخصص B و T برسر پست‌های خود باقی مانده و حافظه‌ای دقیق را از ویروس‌های نابود شده نگه می‌دارند. این به آن معنی است که سیستم ایمنی بدن انسان می‌تواند بدون اینکه به سلول‌های خودی حمله کند، نسبت به ویروس‌ها آگاه مانده و مانع از آلوده شدن بدن به واسطه ویروسی مشابه شود. این پدیده به ایمنی اکتسابی مشهور است،‌برای مثال ابتلا به اوریون در زمان کودکی فرد را تا آخر عمر در برابر این بیماری ایمن می‌سازد.

دانشمندان با بهره‌برداری از این توانایی طبیعی برای تولید واکسن استفاده می‌کنند،‌که در واقع همان نسخه‌های مرده یا ضعیف شده ویروس‌ها هستند تا سیستم ایمنی بدن را تحریک کرده و بدون اینجاد عفونت حقیقی، ایمنی مادام‌العمری را در بدن نسبت به ویروس‌های خاص ایجاد کنند.

برنامه‌های ایمنی‌سازی دوران کودکی در برابر ویروس‌های قوی از قبیل سرخک، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار هستند زیرا ابتلا به این ویروس‌ها می‌تواند مشکلات بسیار حاد و حتی مرگباری را به وجود بیاورد.

چرا ویروس‌ها بازمی‌گردند؟

دلیل اول این است که بسیاری از ویروس‌ها،‌مانند ویروس آنفولانزا از توانایی ویژه‌ای در جهش ژنتیکی در حین تقسیم سلولی برخوردارند و با هر تقسیم ویروسی جدید به وجود می‌آورند. این تغییرات توانایی تشخیص سیستم ایمنی بدن را مختل می‌سازد و سیستم ایمنی بدن برای شناسایی مهاجمان دچار مشکل شده ویروس‌ها آزادانه در بدن به فعالیت خواهند پرداخت.

از این رو است که ابتلا به آنفولانزا هرگز متوقف نمی‌شود، زیرا همواره ویروس‌های جدید آنفولانزا درحال شکل‌گیری هستند و سیستم ایمنی بدن را در تشخیص ناتوان می‌سازند. این ویروس در عین حال از توانایی آلوده‌سازی میزبانان متنوعی را دارد،‌از انسان گرفته تا پرنده‌ها و خوک‌ها. ورود این ویروس‌ها به بدن میزبانان مختلف تغییراتی در ساختار آنها ایجاد کرده و در نهایت در شناسایی شدن توسط سیستم ایمنی بدن خلل ایجاد می‌شود و در برخی موارد زمانی که ویروس به شکلی از بدن حیوان وارد بدن انسان می‌شود، به سرعت گسترش آنها افزوده می‌شود.

عامل ابتلا به سرماخوردگی برخلاف آنفولانزا یک نوع خاص از ویروس نیست بلکه صدها ویروس برای ابتلا به سرماخوردگی وجود دارند. اما این ویروس‌ها مانند آنفولانزا دچار جهش ژنتیکی نمی‌شوند از این رو سیستم ایمنی می‌تواند در برابر آن مقاوم شود، اما دلیل اینکه مردم همیشه سرما می‌خورند این است که تنوع زیادی از این ویروس در جهان وجود دارد.

ویروس‌های دیگر از جمله ویروس آبله مرغان پیش از اینکه توسط سیستم ایمنی بدن نابود شوند،‌غیر فعال می‌شوند اما می‌توانند برای مدتی طولانی در بدن خاموش باقی بمانند و سال‌ها بعد به واسطه استرس‌های فیزیکی و احساسی فعال شده و فرد را به زونا مبتلا کنند.از هر 10 نفری که در کودکی به آبله‌ مرغان مبتلا شده است،‌در بزرگسالی به زونا مبتلا می‌شود.

تکنیک دیگر ویروس‌ها که منجر به بروز تبخال و تاول‌های تبخالی می‌شود،‌پنهان شدن از برابر چشمان سیستم ایمنی بدن درون سلول‌های عصبی در نورون‌ها است. زمانی که ویروس درون نورون‌ها به واسطه هورمون‌ها یا استرس فعال می‌شود، نورون‌های میزبان را سالم باقی می‌گذارد اما از مسیر نورون‌ها خود را به پوست می‌رساند و با تخریب سلول‌های پوستی تبخال را به وجود می‌آورد. دانشمندان معتقدند این شیوه‌ تاکتیک‌های بقای تکاملی برای ویروس‌ها هستند. ویروس‌ها تغییرات تهدید‌کننده درون بدن را ردیابی می‌کنند و به سرعت خود را به سطح پوست می‌رسانند تا از طریق زخمی چرکین، آزاد شده و میزبانی جدید و سالم برای خود بیابند.

درمان جدیدی برای سرما‌خوردگی وجود دارد؟

محققان در تلاشند تا داروهای ضدویروسی تولید کنند که می‌توانند در آن واحد چند ویروس را از بین ببرند،‌به همان شکلی که آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند انواع مختلفی از باکتری‌ها را به وجود آورند. درحال حاضر مهم‌ترین این مطالعات به ویروس‌هایی مانند ویروس هپاتیت و HIV اختصاص یافته است اما تیمی از محققان دانشگاه MIT موفق به تولید دارویی شده‌اند که می‌تواند 15 ویروس مختلف را از بین ببرد. این ویروس تاکنون در آزمایشگاه با موفقیت برروی بدن موش‌ها و بافت‌های انسانی مورد آزمایش قرار گرفته‌است.

این دارو به واسطه وصل کردن پروتئین‌های طبیعی به یکدیگر ابداع شده‌است،‌یکی از این پروتئین‌ها عملیات تجسسی برای یافتن ویروس را به عهده گرفته و دیگری مانند بمب‌گذاری انتحاری سلول آلوده و خود را با هم از بین می‌برد. این دارو هنوز در دست بررسی و آزمایش قرار دارد و باید مرحله تست بالینی را پشت سر بگذارد.

گلبول‌های قرمز(RBC) اکسیژن را به بافت‌های بدن می رسانند و مواد زاید را از بافت‌ها دور می‌کنند.

پلاکت‌ها وظیفه انعقاد خون را به عهده دارند.

افزایش تعداد گلبول های سفید خون عبارتست از افزایش تعداد سلول های مبارزه کننده با بیماری ها یا لکوسیت ها (leukocytes) در گردش خون. افزایش تعداد گلبول های سفید خون را لکوسیتوز (leukocytosis) نیز می گویند.نام دیگر سلول های سفید خون که توسط مغز استخوان تولید شده و در همه بدن پراکنده می شوند، لوکوسیت می باشد.

این سلول ها، سلاح مهم سیستم ایمنی بدن در برابر بیماری های عفونی هستند، یعنی هنگام ابتلا به یک بیماری عفونی (میکروبی)، گلبول های سفید خون با میکروب ها می جنگند واز بدن دفاع می کنند.در صورت عدم وجود عفونت، گلبول های سفید خون به طور طبیعی فقط یک درصد از خون هر فرد را تشکیل می دهند.

یک آزمایش خون ساده به راحتی تعداد این گلبول ها را مشخص می سازد. تعداد طبیعی گلبول های سفید خون ۴۵۰۰ تا ۱۰ ۰۰۰ سلول درهر میکرولیتر خون است.

اگر تعداد لکوسیت ها بیشتر از ۱۱۰ ۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون در افراد بزرگسال باشد، به عنوان افزایش گلبول های سفید خون در نظر گرفته می شود.حداکثر تعداد طبیعی گلبول های سفید خون در کودکان، بسته به سن و جثه آن ها متفاوت است.

همانطور تعداد کمتر از حد طبیعی گلبول های سفید خون ممکن است نشانگر نقص عملکرد مغز استخوان و یا کبد و طحال باشد، بیماری یا تهاجم عوامل خارجی به بدن نیز باعث افزایش تعداد این سلول ها می شود.
افزایش تعداد گلبول های سفید در آزمایش خون نشان دهنده ابتلای شما به یک بیماری خاص است.

لکوسیت ها یا سلول های سفید خون بر اساس نوع گرانول (دانه) های موجود در سیتوپلاسم و شکل هسته به دو گروه تقسیم می شوند.

این دو گروه عبارتند از:

۱- گرانولوسیت ها یا چند هسته ای ها
۲- آگرانولوسیت ها یا تک هسته ای ها

 گرانولوسیت ها و  «آگرانولوسیت ها» هنگامی که در پلاسمای خون معلق اند کروی شکل اند. اما بعضی از آنها پس از ترک رگ های خونی و تهاجم به بافت ها آمیبی شکل می شوند.

هسته گرانولوسیت ها دو یا تعداد بیشتری لوب (بخش) دارد.

گرانولوسیت ها شامل «نوتروفیل» ها، «ائوزینوفیل» ها و «بازوفیل» ها هستند.

«نوتروفیل ها »سلول های پر تحرکی هستند که می توانند با عمل فاگوسیتوز (بیگانه خواری) موجب از بین رفتن ذرات خارجی و بافت های در حال تخریب شوند.

« ائوزینوفیل ها» از نظر ظاهری شبیه نوتروفیل ها هستند. این سلول ها در عفونت های انگلی افزایش می یابند و با ترشح موادی می توانند بسیاری از انگل ها را نابود کنند. در حساسیت ها (آلرژی ها) نیز تعداد ائوزینوفیل ها زیاد می شود.

«بازوفیل ها »در ترشح ماده ای به نام «هپارین» که یک ماده ضد انعقاد خون است و نیز در ترشح «هیستامین» که گشاد کننده رگ ها است دخالت دارند.

آگرانولوسیت ها حاوی «لیزوزوم» هستند. هسته آنها گرد یا دندانه دار است. این گروه شامل «لنفوسیت» ها و «منوسیت» ها هستند.

منوسیت ها پس از خروج از خون و ورود به بافت های بدن به صورت سلول های درشتی به قطر ۸۰ میکرومتر به نام «ماکروفاژ» در می آیند.

منوسیت ها به وسیله «دیاپدز» از منافذ رگ های خونی عبور می کنند و وارد بافت ها می شوند و تبدیل به ماکروفاژ می شوند.

لکوسیت ها می تواننداز طریق دیاپدز، با عبور از بین سلول های پوششی، وریدچه ها و مویرگ ها را ترک کرده و به داخل بافت همبند نفوذ کنند.

تعداد لکوسیت ها در خون بر حسب سن، جنس و شرایط فیزیولوژیک بدن متغیر است. در بالغین طبیعی تقریباً ۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ لکوسیت در هر میکرولیتر خون وجود دارد.

ازعلائم موفقیت گلبولهای سفید: سرخ، متورم و گرم‌تر شدن محل گزش درمقایسه بابقیهٔ نقاط بدن

افزایش دمای بدن (تب) به‌وجود می‌آید که نشانهٔ مبارزهٔ بدن با بیماری است. در دمای بالاتر از حد طبیعی که توسط تب به‌وجود می‌آید، رشد برخی از میکروب‌ها متوقف میشود.
گلبول‌های سفید: مهم‌ترین بخش دومین خط دفاع غیر اختصاصی هستند. گروه فاگوسیتها از گلبول‌های سفید، با بیگانه‌خواری میکروب‌ها را بلعیده، تجزیه و متلاشی می‌کنند. ابتدا میکروب‌ها توسط پای کاذب (بخش انعطاف‌پذیر و تغییر شکل‌دهندۀ گلبول سفید) احاطه می‌شوند و سپس به‌صورت وزیکول وارد گلبول می‌گردند. در آنجا نیز، آنزیم‌های لیزوزیمی، آنها را تجزیه می‌کنند.
۲. دفاع ایمنی اختصاصی
مجموعه عملکرد دفاع اولیه (ذاتی) و دفاع اختصاصی (اکتسابی) در بدن انسان مانع تاثیر عوامل مهاجم در بدن شده و یا در صورت ورود آن ها را با دقت از بین برده و مانع ایجاد انواع بیماری ها در بدن می شوند.
درصورتی که عوامل بیماری‌زا از سد دفاع غیر اختصاصی عبور کنند، با دفاع اختصاصی روبه‌رو خواهند شد. در این مکانیسم، علاوه بر ماکروفاژها نوعی از گلبول‌های سفید به نام لنفوسیت‌ها نقش دارند که از سلول‌های بنیادین مغز استخوان (مغز قرمز استخوان) حاصل می‌شوند. لنفوسیت‌ها به طور اختصاصی عمل می‌کنند، یعنی یک نوع خاصی از عوامل بیگانه را شناسایی و از بین می‌برند. لنفوسیت‌ها پس از به وجود آمدن نابالغ هستند و برای کسب ویژگی‌های لازم برای شناسایی و مبارزه با میکروب‌ها، باید تکامل یابند. بر اساس محل کسب تکامل، لنفوسیت‌ها را به دو دستهٔلنفوسیت‌های B و لنفوسیت‌های T تقسیم می‌کنند. لنفوسیت‌های B در مغز استخوان و لنفوسیت‌های T در تیموس تخصص یافته‌اند.
لنفوسیت‌های بالغ توانایی شناسایی مولکول‌ها و سلول‌های خودی را از بیگانه، و نیز مقابله با عوامل بیگانه را به دست می‌آورند و وارد جریان خون می‌شوند. لنفوسیت‌ها بر سطح خود دارای گیرنده‌هایی هستند که از لحاظ شکل هندسی مکمل نوع خاصی از آنتی‌ژن (که بر سطح عوامل بیگانه قرار دارد) است. به این ترتیب، هر لنفوسیت، با داشتن نوع خاصی گیرنده، آنتی‌ژن خاصی را شناسایی کرده و از بین می‌برد. به همین علت می‌گوییم که لنفوسیت‌ها به طور اختصاصی عمل می‌کنند. برخی از لنفوسیت‌ها بین لنف و خون در گردش‌اند، و برخی دیگر در گره‌های لنفی، طحال،لوزه‌ها و آپاندیس جمع می‌شوند.
منظور از ایمونولوژي چیست؟immunology
مطالعه مکانیسم های فیزیولوژیکی که انسان و موجودات دیگر از آن جهت محافطت بدن خود در مقابل عوامل و عناصر مهاجم استفاده می کنند ( باکتریها، ویروس ها، انگل ها، قارچ ها و توکسین ها).

سیستم ایمنی بدن چگونه عمل می کند؟

مکانیسم دفاعی این سیستم به این صورت است که سیستم ایمنی بدن با دو روش به مبارزه با عوامل بیماری زا و بیگانه پرداخته و آن ها را از بین می برد. یکی از این روش ها روش دفاعی اختصاصی و دیگری روش دفاع غیر اختصاصی است. سیستم ایمنی بدن در روش دفاع غیر اختصاصی، در مبارزه با اغلب میکروب ها به طور یکسان عمل می کند و نمی تواند در برابر میکروب های مختلف، روش های متفاوت به کار ببرد. نخستین خط دفاعی غیر اختصاصی این سیستم پوست، آنزیم لیزوزیم و لایه های مخاطی هستند. دومین خط دفاعی غیر اختصاصی را پاسخ التهابی، پاسخ دمایی، گلبول های سفید و پروتئین های مکمل تشکیل می دهند. در صورتی که میکروب یا عوامل بیگانه ای از سد روش دفاع غیر اختصاصی سیستم ایمنی بدن عبور کند با روش دفاع اختصاصی این سیستم مواجه خواهد شد.

در مکانیسم روش دفاع اختصاصی سیستم ایمنی بدن، علاوه بر ماکروفاژها نوعی از گلبول های سفید به نام لنفوست ها نقش دارند که از سلول های بنیادی مغز استخوان به دست می آید. در واقع لنفوست ها به طور اختصاصی وارد عمل می شوند. آن ها یک نوع خاصی از عوامل بیگانه را شناسایی کرده و از بین می برند. لنفوست ها بر اساس محل تکامل خود به دو دسته لنفوست های B و لنفوست های T تقسیم بندی می شوند که لنفوست های B در مغز استخوان و لنفوست های T در تیموس به تکامل می رسند. لنفوست های تکامل یافته که توانایی شناسایی مولکول ها و سلول های بیگانه را دارند، وارد جریان خون می شوند. این لنفوست ها بر سطح خود، گیرنده هایی را دارند که از لحاظ شکل هندسی مکمل نوع خاصی از آنتی ژن است که بر روی سطح عوامل بیگانه وجود دارد. بنابراین هر لنفوست با داشتن نوع خاصی از گیرنده، آنتی ژن ویژه ای را شناسایی کرده و از بین می برد. لازم به ذکر است که برخی از لنفوست ها بین لنف و جریان خون در گردش هستند و برخی دیگر در گره های لنفی، طحال، لوزه ها و آپاندیس جمع می شوند.

در مکانیسم ایمنی سلولی، لنفوست های T به مبارزه با سلول های آلوده به ویروس، باکتری و سلول های سرطانی می پردازند. در واقع این سلول ها، سلول های مبارزی هستند که پس از اتصال به آنتی ژن خاص، تکثیر شده و انواعی از سلول های TT را به وجود می آورند که عبارت اند از:

سلول های T کشنده (سیتوتوکسیک) توانایی شناسایی و حمله مستقیم به سلول های بیگانه و عوامل آلوده را دارند. آن‌ ها با ترشح پروتئینی به  نام پرفورین، منافذی را در این سلول‌ها ایجاد می‌ کنند که باعث مرگشان می شوند.

سلول های T کمک کننده که به دستگاه ایمنی یاری می رسانند و فراوان ترین نوع لنفوست های T هستند. این سلول ها ویروس HIV را مورد هدف قرار می دهند.

سلول های T تضعیف کننده که به کنترل سلول های T کشنده و سلول های T کمک کننده می پردازند و از شدت بیش از اندازه پاسخ ایمنی بدن جلوگیری می کنند.

سلول های T خاطره نیز سلول هایی هستند که در حالت آماده باش بوده و طریقه مبارزه با عوامل بیگانه را به نسل های بعدی منتقل می کنند.

معمولا نقش سیستم ایمنی بدن برای دفاع بدن از عوامل بیگانه است اما گاهی بر ضد بدن عمل می کند. به طور کلی توانایی لنفوسیت ها برای شناسایی عوامل بیگانه از خودی، زیاد مطلوب نیست. در پیوند عضو، دستگاه ایمنی عضو پیوندی را بیگانه تلقی کرده و به آن حمله می کند تا از بین ببرد. این مساله باعث می شود تا بدن عضو را نپذیرد و به اصطلاح پس بزند. برای جلوگیری از این مساله باید آنتی ژن های سطح عضو پیوندی بیشترین شباهت را سلول های فرد گیرنده داشته باشند. علاوه بر آن پزشک داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن را برای بیمار تجویز می کند تا این حساسیت لنفوسیت ها کم شود.

اختلال در سیستم ایمنی بدن

گاهی در دستگاه ایمنی بدن اختلال ایجاد شده و باعث بروز بیماری می شود. یکی از این موارد حساسیت یا آلرژی است. در این حالت، بدن در برابر آنتی ژن، بیش از حد واکنش نشان می دهد. آنتی ژنی که باعث این حالت شده و موجب شدت واکنش دستگاه ایمنی بدن شود، آلرژن یا ماده حساسیت زا نامیده می شود. دانه های گرده برخی گیاهان، گرد و غبار و برخی مواد شیمیایی می‌ توانند در این گروه آلرژن جای بگیرند. در واقع  هنگامی که فرد برای نخستین بار در معرض یک آلرژن یا ماده حساسیت زا قرار می ‌گیرد، لنفوسیت ‌های B او فعال شده و پادتنی را ترشح می ‌کنند که بر سطح ماستوست ها قرار می گیرند. در صورتی که فرد بار دیگر در معرض همان آلرژن قرار گیرد، آنتی ‌ژن‌ های آن به پادتن‌ های موجود بر سطح ماستوسیت ‌ها می‌ چسبند و باعث می شود تا سلول ماستوسیت گرانول های حاوی میانجی های التهابی به ویژه هیستامین را آزاد کند. آزاد شدن این میانجی ها و یا هیستامین علائمی همچون تورم، خارش، آبریزش بینی و چشم، قرمزی، تنگی نفس، ... را به دنبال دارد. در چنین مواقعی پزشک داروهای آنتی هیستامین را تجویز می کند.

بیماری های خود ایمنی

در واقع بیماری های خود ایمنی یک نوع اختلال سیستم ایمنی بدن بوده که سلول های خودی را بیگانه تلقی کرده و به تخرب آن ها می پردازد. در واقع ممکن است، این واکنش در اثر تولید پادتن هایی باشد که به صورت اشتباه برای مبارزه با مولکول های سطح سلول های بدن ترشح می شوند. این بیماری های خود ایمنی بر بخش های مختلف بدن اثر نامطلوب می گذارند. برای نمونه می توان به بیماری ام اس اشاره کرد. در این بیماری سیستم ایمنی بدن به پوشش اطراف سلول های عصبی مغز و نخاع حمله می کند.

غذاهایی که موجب تقویت گلبولهای سفیدمی شوند

اسیدهای چرب امگا۳ -مثل :روغن ماهی، روغن بذر کتان، دانه‌ی چیا، روغن ماهی، گردو، سالمون، اسفناج و دانه‌های سویا

 چای سبز -بخاطرداشتن آنتی اکسیدانها، فلاونیدها و اپی گالوکاتچین‌ گالات، آمینو اسید ال – تیانین  موجب تقویت کننده‌ی عملکرد سیستم ایمنی هستند.

سیر - سیر سرشار از سولفور است که می‌تواند ایمنی بدن را تقویت کرده و بر تعداد سلول‌های سفید خون بیفزاید. حاصیت ضد میکروبی و ویتامین C فراوان موجود در سیر باعث شده عامل بالقوه‌ای برای تقویت ایمنی بدن و موثر در درمان عفونت‌های ویروسی، قارچی، باکتریایی و انگلی باشد.

میوه‌ها و سبزیها - شامل انواع فلفل، گیاه خردل، کلم فندقی، کلم بروکلی، کلم برگ، اسفناج و گل کلم ، گواوا، توت فرنگی، خربزه درختی، کیوی، مرکبات و طالبی ،بتا کاروتن  سبزیها و میوه‌های سرشار از بتا کاروتن، هویج، کدو حلوایی، کدو اسکواش، سیب زمینی شیرین، زردآلو و انبه هم برای افزایش تولید سلول‌های جنگنده با عفونت‌ها و سلول‌های T مفید است و به تقویت سیستم ایمنی نیز کمک می‌کند تا تعداد گلبول‌های سفید را افزایش بدهد.

دانه هاومغزها-ویتامین E وBمی‌تواند سیستم ایمنی‌تان را قوی‌تر کند و ویژگیهای آنتی اکسیدانی دارد. دانه‌ها، مغزها و روغن‌های گیاهی، بادام، کره بادام زمینی، تخم آفتابگردان، بروکلی و اسفناج ویتامین E مناسبی دارند.

اسید فولیک و ویتامین‌ها B6 و B12 -کمک می‌کنند تا در بدن گلبول سفید تولید شود. غذاهای سرشار از ویتامین B6 شامل تخم آفتابگردان، مرغ، بوقلمون، آوکادو، مغزهای خشک شده، اسفناج . موز می‌شود غذاهای سرشار از اسید فولیک شامل عدس، نخود فرنگی، لوبیا، سبزیجات برگدار مانند بروکلی، اسفناج، مارچوبه و بامیه؛ و مرکبات می‌شود. همچنین می‌توانید از مکمل اسید فولیک استفاده کنید. غذاهای غنی از ویتامین B12 نیز شامل ماست و شیر کم چرب، غلات غنی شده‌ی صبحانه، مرغ، صدف، ماهی قزل آلا و سالمون می‌شود.

پروتئین های کم چرب- پروتئین از اسیدهای آمینه تشکیل شده که واحدهای سازنده‌ی گلبول‌های سفید خون هستند. بدن بدون پروتئین کافی نمی‌تواند گلبول سفید به اندازه کافی تولید کند. گوشت‌های کم چرب مانند ماهی، غذاهای دریایی و ماکیان بدون پوست حاوی مقادیر زیادی پروتئین‌اند. ضمنا عدس، لوبیا و تخم مرغ نیز پروتئین زیادی دارند.

روی(زینک)  شامل گوشت بوقلمون، گوساله، خرچنگ و صدف .

ماست -ماست سرشار از پروبیوتیک است که به مبارزه با باکتریهای مضر کمک می‌کند. ماست با تحریک سیستم ایمنی موجب افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون می‌شود. ضمنا ماست غنی از ویتامین D نیز است که به تنظیم سیستم ایمنی و تقویت دفاع طبیعی بدن در برابر بیماریها کمک می‌کند.

خربزه درختی -خربزه درختی( پاپایا) ،این میوه می‌تواند تولید گلبول‌های سفید یا لمفوسیت‌‌ها را در بدن افزایش بدهد زیرا ویتامین A فراوانی دارد. ضمنا این میوه سرشار از ویتامین C است. خربزه درختی آنزیم گوارشی خاصی به نام پاپایین دارد که دارای اثرات ضد التهابی است. پاپایا برای بهبود سلامت عمومی سودمند است زیرا اسید فولیک، پتاسیم و ویتامین B فراوانی دارد.

میکروب چیست؟

تفاوت باکتری با ویروس 

 میکروب از واژه  micribios گرفته شده که از دو بخش micro ( کوچک) و bio( زنده )تشکیل شده است.

میکروب ها یا میکروارگانیسم به گروهی از موجودات گفته می شوند که با چشم غیرمسلح دیده نمی شوند .باکتری ها گروهی ازمیکروب ها هستند.

به بیان ساده: هر موجود زنده‌ای که با چشم دیده نشود و برای مشاهدۀ آن نیاز به میکروسکوپ باشد، میکروب می گویند،اعم ازباکتری، ویروس و یا هرچیز زندۀ دیگری.

بااین تعریف:« باکتری یک میکروب است»ولی هرمیکروبی باکتری نیست.

ویروس یک میکروب است ولی هرمیکروبی «ویروس»نیست.

دانشمندان «ویروس‌ها» میکروب‌های غیر زنده می دانند ویامی گویند زنده بودن آنها هنوز به اثبات نرسیده‌ است،وامامرده بودن آنهارانیزنتوانسته انداثبات کنند ولذا آنهارامرز میان جان‌داران و بی‌جان‌ها می دانند.

باکتری که جمع  باکتریوم است به موجودی تک‌سلولی و بسیارگفته می‌شود. این موجودات کوچک می‌توانند به تنهایی به حیات خود ادامه دهند و یا درون بدن موجود دیگری زندگی خود را بگذرانند.

ویروس‌ها  موجودات ریزی هستند؛ اما تفاوتی اساسی با باکتری‌ها دارند. این موجودات برای ادامه‌ی حیات باید در بدن میزبانی دیگر به رشد و تکثیر بپردازند.

هنگامی که ویروسی وارد بدن شما می‌شود، در واقع شروع به غارت سلول‌ها می‌کند و آن‌ها را مجبور می‌کند تا فعالیت عادی خود را متوقف کرده و شرایط را برای تکثیر ویروس‌ها فراهم کنند. از بیماری‌های معروفی که در اثر ورود ویروس‌ها ایجاد می‌شوند می‌توان به سرماخوردگی، آنفلونزا، ایدز و... اشاره کرد.

تفاوت اصلی این دو نوع عفونت در نحوه‌ی درمان آن‌ها است. عفونت‌های ناشی از باکتری را می‌توان با مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها از بین برد؛ در حالی که ویروس‌ها واکنشی به این نوع داروها نشان نمی‌دهند. هرچند شاید بتوان با برخی داروها سرعت رشد و تکثیر ویروس‌ها را کاهش داد، اما وظیفه‌ی اصلی مقابله با آن‌ها بر عهده‌ی سیستم دفاعی بدن است و موفقیت و شکست آن را قدرت این سیستم دفاعی تعیین می‌کند. بدن انسان‌ها هنگام ورود ویروس‌ها به حالت دفاعی در آمده و در غالب موارد می‌تواند آن‌ها را شکست دهد. داروهای درمان بیمار‌های ویروسی، برخلاف اثر آنتی‌یوتیک‌ها بر باکتری‌ها، ویروس‌ها را از بین نمی‌برند؛ بلکه در روند رشد آن اختلال ایجاد کرده و این فرصت را به سیستم دفاعی می‌دهند تا ویروس را از بین ببرد.

اما اینطور نیست که تمام باکتری‌ها برای انسان مضر باشند. برای مثال باکتری‌هایی که در روده هستند برای هضم غذا لازمند.
ویروس‌ها دستگاه‌های سلولی نیستند که بتوانند برای خود انرژی و پروتئین تولید یا حتی زاد و ولد کنند.

ویروس ها تقریبا یک هزارم باکتری ها هستند و باکتری ها نیز ده ها مرتبه از  سلول ها کوچک ترند. 

ویروس‌ها بسیار  کوچک‌تر از باکتری‌ها هستند. بزرگی باکتری‌ها حدود ۰/۰۰۱ میلی‌متر است، بزرگی ویروس‌ها تنها به یک صدم این میزان می‌رسد.

ويروس‌ها سلّول ندارند؛ پيكر هر ويروس از يك پوشش پروتئيني و يك ماده‌‌ي وراثتي به نام « اسيد نوكلئيك» درست شده است. در هنگام حمله‌ ويروس به سلّول‌ها، تنها ماده‌ وراثتيِ ويروس، وارد سلّول مي‌شود.
همه‌ي ويروس ‌ها براي توليد مثل حتماً بايد وارد يك سلّول زنده شوند.
ويروس‌ها ميزبان اختصاصي دارند؛ يعني هر نوع ويروس فقط به يك نوع سلّول زنده حمله مي‌كند، مثلاً ويروسي كه در سلّول‌ هاي گياهان قادر به توليد مثل است، بر سلّول‌هاي جانوران اثري ندارد.
ويروس‌ها به اندازه ‌اي كوچك هستند كه با ميكروسكوپ‌ هاي نوري ديده نمي‌شوند و براي مشاهده‌ آن‌ها بايد از ميكروسكوپ‌ هاي الكتروني استفاده كرد.

داروی مقابله با ویروس‌ها
ویروس‌ها چون زنده محسوب نمی شوند، کشته هم نمی‌شوند.(برعکس باکتری ها که با آنتی‌بیوتیک‌ها کشته می شوند)تنها داروی آن «ضد ویروسی» (Antiviral)  است. این داروها مانع افزایش ویروس‌ها شده و از ورود آنها به سلول‌های میزبان جلوگیری می‌کنند.

توضیحات مدیریت سایت-پیراسته فر:آیا واقعیت دارد که «ویروس ها زنده نیستند»؟

زنده ویامُرده بودن ویروس ها

دانشمندان «ویروس‌ها»را میکروب‌های غیر زنده می دانند ویامی گویند زنده بودن آنها هنوز به اثبات نرسیده‌ است،وامامُرده بودن آنهارانیزنتوانسته انداثبات کنند ولذا ویروس رامرز میان جان‌داران و بی‌جان‌ها می دانند.

علت تردید؟:دانشمندان برای حیات یک موجودچندشاخص رامدنظرداشته اند ازجمله: پاسخگویی به مُحرِّک ها ، زمان رشد ، تولید مثل ،پایداری دمای بدن،سوخت و ساز...

دانشمندان(Johns Hopkins University) مرکز تحقیقاتی جانز هاپکینز -شهر بالتیمور از ایالت مریلند- آمریکا می‌گویند: «برای آزمایش، یک گربه، یک گیاه و یک سنگ را برای چند روز در اتاقی قرار دهید. وقتی بعد از چند روز به آنها مراجعه می‌کنید مشاهده می‌کنید که گربه و گیاه تغییر کرده‌اند و می‌توانید این تغییر را مشاهده کنید اما سنگ به همان شکل قبلی باقی مانده است».

ویروس بدون سلول دیگرقادر به تولیدمثل نیست،شرط حیاتش«لانه گزینی»است واین متکی بودن ادامه حیات ویروس، به حیات دیگررا دال بر«زنده نبودن»دانسته اند. که دراینصورت بایدخیلی چیزهارا «زنده ندانیم،ازجمله«اسپرم»که تا رحم زن نباشد،حیاتی نیست وخیلی چیزهای دیگر..به تعبیربایدگفت«سنگ درهیچ محیط وشرایطی قابلیت ادامه حیات ندارد واما«ویروس» زنده است ،فقط نیازبه شرایط ومحیط مناسب برای ادامه حیات دارد»همانطورکه دانه ها خشکیده ودرختان وگیاهان پژمرده روبه موت برای حیات محتاج نم باراتی هستند.

درمورد«خدا»هم دانشمندان تجربی باهمین فرمول پیش رفته اند،وجودهرچیزی را منوط به مشاهده اش-باچشم مسلح وغیرمسلح- دانسته اند،

وقتی اولین فضانورد«یوری گاگارین» ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ میلادی (۲۳ فروردین ۱۳۴۰) توانست  به مدت ۱۰۸ دقیقه مدار زمین بپیماید،خبرکه به همه جاپیچید،زنان موحد روس نیز مثل دیگران درانتظاردیدارش بودند،یکی ازآنهااز«یوری»پرسید«خدارادیدید؟»اوجواب داد:آن بالا خدانبود!

ویا جراحی که زیرچاقو دنبال خدابود!

کلود برنارد(Claude Bernard)  جراح فرانسوی (تولد ۱۸۱۳ -وفات ۱۸۷۸میلادی)که پدر علم پزشکی تجربی نام گرفته، می‌گوید؛ «من هر وقت زیر تیغ جراحی خدا را دیدم ،باورمی کنم»/پایان توضیحات.

رابطه جویدن آدامس سلامت دندان

بررسی‌های جدید حاکی از آن است که جویدن آدامس سلامت دندان را همچون مسواک زدن و استفاده از نخ دندان حفظ می‌کند. به گفته متخصصان، آدامس جویدن برای مدت ۱۰ دقیقه می‌تواند حدود ۱۰۰ میلیون باکتری یا ۱۰ درصد از حجم میکروبی بزاق دهان را از بین ببرد.

آدامس‌های تجاری این محصول با شیرین‌ کننده‌ها، طعم دهنده‌ها و ترکیبی از دیگر مواد تولید می‌شود اما هم‌اکنون در تولید این آدامس‌ها شیرین کننده‌های مصنوعی مثل زایلیتول یا مانیتول جایگزین قند شده‌اند و جایگزین‌های بدون قند در واقع می‌توانند احتمال تشکیل زیست‌لایه دهانی که عامل رشد بیماری‌های عفونی و پوسیدگی دندان و بیماری‌های لثه است، کاهش دهد

گروهی از متخصصان هلندی به بررسی نقش تاثیر جویدن آدامس در از بین بردن باکتری‌های دهان پرداختند. در این بررسی از تعدادی شرکت کننده درخواست شد در مدت زمان ۳۰ ثانیه تا ۱۰ دقیقه آدامس بجوند. پس از آن نمونه آدامس جویده شده مورد مطالعه قرار گرفت و مشخص شد حدود ۱۰۰ میلیون باکتری روی هر یک از این نمونه‌ها وجود دارد. همچنین آشکار شد تعداد این باکتری‌ها با افزایش مدت زمان جویدن آدامس بیشتر می‌شود.

در عین حال متخصصان دریافتند پس از گذشت ۳۰ ثانیه از مدت زمان جویدن، آدامس انسجام خود را از دست می‌دهد و این تغییر به این مفهوم است که در مجموع از تعداد باکتری‌هایی که جذب آدامس شده‌اند، کاسته شده است.

سیم های برق دربدن حتی درویروس ها

باکتری ها از کابلهای میکروسکوپی برخوردارند که در میانه دیواره سلولی آنها قرار دارند، کابلهایی که در پاکسازی مواد نفتی و اورانیوم نیز کاربرد دارند. کشف این کابلها و کاربرد جدید آنها به محققان امکان طراحی الکترودهایی با قدرت اتصال بیشتر خواهد داد که می توانند مقادیر بیشتری از بار الکتریکی به جا مانده از میکروبها را به خود جذب کنند.

به گفته محققان تمامی موجودات از توانایی تولید برق برخوردارند، برای مثال انسان از برق برای حفظ تپش قلب و ادامه یافتن فرایند تفکر استفاده می کند. باکتری ها نیز از کابلهای میکروسکوپی خود برای تخلیه کردن بار الکتریکی مازاد استفاده می کنند زیرا در صورتی که بار الکتریکی در بدن آنها تقویت شود، تمامی فرایندهای حیاتی آنها از قبیل تنفس و تغذیه متوقف خواهد شد./خرداد ۱۳۹۰خبرگزاری مهربنقل ازرویترز

 زندگی بدون «میکروب »ممکن نیست!

۹۰ درصد سلول های بدن را میکروب ها شکل می دهند

دربدن ما۹۰ تریلیون میکروب زندگی میکنند.نظام بندی -اکوسیستم-موجب سلامتی بدن میشود،تاحدی که تجویزها ومصرف داروهایی که بایدموجب سلامتی شوند،بیماری رابه ارمغان می آورند،بطورمثال مصرف  آنتی بیوتیک می تواند نظم حاکم بر اکوسیستم دستگاه گوارش ما را به هم بزند،موجب نابودی  باکتری های مفیدی چون Lactobacillus acidophilus می شود.

زندگی با میکروب ها برای حفظ تعادل زیستی بدن ضروری است. ما اغلب به حیات میکروسکوپی که با خودمان حمل می کنیم، غافلیم.

سم زُدایی «واژن»توسط باکتری

باکتری های مفید(Lactobacillus) در واژن لانه گزیده و با ترشح اسیدلاکتیک باکتری های مهاجمی چون مخمر بیماری زای Candida albicans را از محیط واژن دفع می کند.

یک ونیم کیلو«باکتری درلوله گوارش

حداقل ۵۰۰ گونه از باکتری ها که حدودیک ونیم کیلوگرم وزن دارند، درون لوله گوارش انسان زندگی می کنند. بیشتر این میکروب ها به دو شاخه Firmiculateها و Bacteroideها تعلق دارند. این باکتری ها کربوهیدرات ها را تجزیه کرده و مواد غذایی مورد نیاز سلول ها، مثل ویتامین هایK و B۱۲ را تولید می کنند. این باکتری ها همچنین باکتری های مضر را از لوله گوارش انسان دفع می کنند. همچنان که «سینتیا سیرز» از مرکز بهداشت جهانی جان هاپکینز می گوید؛ «این باکتری ها به مدد تعداد زیادشان موجب بیرون راندن باکتری های مضر از بدن می شوند.»

۵۰۰ سلول باکتریایی دندان

اگر شما مرتباً دندان های تان را مسواک نکنید، نواری از ۳۰۰ تا ۵۰۰ سلول باکتریایی به سطح دندان های شما خواهد چسبید. گونه های غالب تشکیل دهنده این پلاک Stereptococus sanguis و Stereptococus mutans هستند. بعد از تشکیل این پلاک، حتی اگر شما به طور مرتب دندان های تان را مسواک کنید هم این باکتری ها آنجا می مانند و تحت هیچ شرایطی از بین نمی روند. این باکتری ها قند را تخمیر و پلیمرهای چسبناکی ترشح می کنند که پایه پلاک را تشکیل می دهند.

یک تریلیون باکتری درپوست بدن

پوست ما به طور میانگین نزدیک به یک تریلیون باکتری را محافظت می کند که عمده آنها استافیلوکوک ها، استرپتوکوک ها و Corynebacterium هستند. این باکتری ها عرق بدن را تجزیه می کنند و بدین ترتیب موجب بوی بدن می شوند.

«مارتین بلیزر»، میکروبیولوژیست مدرسه پزشکی دانشگاه نیویورک در بازوی  انسان ۱۸۲ گونه مختلف از باکتری ها را کشف کرد. اغلب این باکتری ها در رقابت با پاتوژن های خطرناک بر سر مواد غذایی پوست، بدن مان را سالم نگه می دارند. مارتین بلیزر: «من از زندگی بدون میکروب ها متنفرم»

فیلمی ازمبارزه گلبول های سفیدباویروس هایی که واردبدن می شوند:

http://www.asriran.com/fa/news/566493/%DA%AF%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D9%86-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85#