مادرانتخاب واعتماد"بنی صدر"اشتباه کردیم ،اوخودش رابماچسباند!

 آیا امام خمینی می دانست که "بنی صدر"منحرف است ؟ترفندهای بنی صدر
توضیحات مدیریت سایت-پیراسته فر:در انتخاب اولین رییس جمهور ایران جامعه روحانیت مبارز تهران از آقای بنی صدر حمایت کرد، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم از آقای جلال الدین فارسی حمایت کرد که ایشان ازنظرتابعیت(افغانی بودن) تأییدصلاحیت نشد که ازگروه دوم هم ازبنی صدرحمایت کردند،البته بنی صدرتاآن زمان ازمریدان امام بودودرپاریس درکنارامام بوده،گندنزده بود،خودش رابه امام چسبانده بود وامام هم "غیب نمی دانست"،همانطورکه خیلی ازخوبان دردوره اول ازآقای محموداحمدی نژادحمایت جانانه کردنداما وقتی باطن احمدی نژادبیرون زده شد،ازوی بریدندوحتی درمقابلش ایستادند،همانهایی که اورانعمت الهی ونظرکرده امام زمان می دانستندویاخوابنماشده بودند!

خودامام خمینی "بعدازخیانتها وتخلفات بنی صدرمی گوید:ماعلم غیب نداشتیم..

اگر در یک میلیون احتمال "انحراف"می دادم ،بنی صدرتابع قوانین اسلام نیست،حمایتش نمی کردم(نقل به مضمون)عین سخن امام خمینی رادرادامه خواهیدخواند.

***

آیت الله محمدرضامهدوی کنی:جامعه روحانیت بیشترشان به بنی صدر رای دادند حتی مرحوم بهشتی كه جزء جامعه روحانیت بود. مرحوم باهنر، مرحوم مفتح، آقای هاشمی، مرحوم محلاتی، شاه آبادی، مرحوم خسروشاهی و  اكثر آنان طرفداری از بنی صدر كردند. اما نه به آن معنی كه اعلامیه بدهند. من یادم نیست. همین طور شفاهی می گفتند ولی اعلامیه ندادند

من به بنی صدر رأی ندادم

البته من با بنی صدر چون وزیر کشور بودم به طور علنی مخالفت نمی کردم. امام هم علنی مخالفت نمی کرد. ولی خصوصی با بنی صدر زیاد بحث و جدل می کردم. در مقاطع حساس که بنی صدر در اجتماعات شرکت و سخنرانی می‌کرد در مورد حرف هایی که می زد، من خیلی نصیحتش می کردم.

آیت الله شیخ علی پناه اصلانی اشتهاردی

آیت الله شیخ علی اشتهاردی( (تولد۱۲۹۶- وفات۱۳۸۷) گفتند آقای مهدوی! در نماز جمعه مطلبی گفتی که هیچ کس نگفت. در نماز جمعه به بنی صدر خطاب کردی و گفتی آقای بنی صدر! همین آخوندها و روحانیت که این انقلاب را درست کردند و شما را آوردند بالا همان ها می توانند بیاورند پایین، قدری حیا کن!

این اواخر یک روز می رفتم خدمت امام البته ماجرا بعد از شورای حل اختلاف بود. به امام عرض کردم در حالی که بعضی ها فکر می کنند من طرفدار بنی صدر هستم. اما هیچ گاه طرفدار بنی صدر نبودم ولی به تبع شما بنای مخالفت علنی هم نداشتم. ایشان را مکرر و تلفنی و حضوری بسیار نصیحت کردم اما دیگر دارد خطرناک می شود. واقعا هم همین طور که آقای بهشتی می گویند، بودن ایشان برای انقلاب مضر است.

امام فرمودند: آقای مهدوی من دلم نمی خواهد اولین رئیس جمهور انقلاب که دوره اش هم تمام نشده ما او را ساقط کنیم این برای انقلاب خوب نیست که بگویند نتوانسته اند یک رئیس جمهور ارزشمند و مقید را انتصاب کنند. بنده نصیحتش می کنم و و قتی که اینجا می آید می گویم آقا بنشین. فکر کن. مدارا کن. کتاب بنویس. مطالعه کن. این دوران هم تمام می شود بعد فرمودند: آقای مهدوی خیال نکنید که من از این فرد می ترسم یا از رأیی که مردم داده اند این رأی به خاطر تأیید ما بوده است.

من اگر بخواهم بنی صدر را با همین انگشت کوچکم بر می دارم. برای ما برداشتن وی مساله ای نیست./مصاحبه آیت الله محمدرضامهدوی کنی۲۹ مهر ۱۳۹۳مشرق

***

آیت الله مهدوی کنی درمقطعی حامی بنی صدربود

حمایتی که با نظر امام برداشته شد

حجت الاسلام سید مصطفی میرلوحی+دامادخانواده

همسر آیت الله مهدوی کنی درباره مقطعی که ایشان از بنی صدر حمایت کردند میگوید:«من به واقع هیچ فردی را مانند آیت الله مهدوی در خط ولایت ندیدم. مطیع محض بود اما عقایدی هم داشتند. بله برخی جلسات حتی با بنی صدر هم در خانه ما بود اما وقتی امام صحبتی کردند ایشان گفتند هرچه امام بگویند.»

منبع:۳۰ مهر ۱۳۹۳دفاع پرس-این مصاحبه یک ماه قبل ازرحلت آقای مهدوی کنی انجام شده-(رحلت۲۹ مهر ۱۳۹۳)

ناصر تکمیل‌همایون:بنی‌صدر از مرحوم بهشتی و آیت‌الله خامنه‌ای خوشش نمی‌آمد. نسبت به مرحوم هاشمی و موسوی اردبیلی هم بی‌تفاوت بود. در میان آن گروه نسبت به مرحوم مهدوی کنی نظر خوبی داشت.خبرآنلاین دوشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۶

***

«ما این‌طور نیست که هر جا یک کلمه‌ای گفتیم و دیدیم مصالح اسلام، حالا ما آمدیم دیدیم این‌جور نیست، اشتباه کرده بودیم، بگوییم ما سر اشتباه خودمان باقی هستیم. ما هر روزی فهمیدیم که این کلمه‌ای که امروز گفتیم اشتباه بوده و ما قاعده‌اش این است که یک جور دیگر عمل بکنیم، اعلام می‌کنیم که آقا این را ما اشتباه کردیم، باید اینجوری بکنیم. ما دنبال مصالح اسلام هستیم، نه دنبال پیشرفت حرف خودمان ...

به من مهلت بدهید که عرایضمان را به آقایان عرض بکنم- بنابراین، مسئله یک‌چیزی نیست که آقایان به ما بگویند: شما آن روز اینجوری گفتید. راست است، ما آن روز خیال می‌کردیم که در این قشرهای تحصیلکرده و متدین و صاحب افکار، افرادی هستند که بتوانند این مملکت را به آن جوری که خدا می‌خواهد، ببرند، آنطور اداره کنند. وقتی دیدیم که نه، ما اشتباه کردیم، آمدند بعضیشان خودشان را به ما جا زدند- ما هم که غیب نمی‌دانیم و بعضیشان هم خوب بودند لکن رأیشان با رأی ما مخالف بود- ما از حرفی که در مصاحبه‌ها گفتیم، عدول کردیم و موقتاً تا آن وقتی که این کشور را غیر روحانی می‌تواند اداره کند، آقایان روحانیون به ارشاد خودشان و به مقام خودشان برمی‌گردند و محول می‌کنند دستگاههای اجرایی را به کسانی که برای اسلام دارند کار می‌کنند و تا مسئله اینطور است که ابهام پیش ما هست، احتمال هست.

اگر در یک میلیون احتمال، یک احتمال ما بدهیم که حیثیت اسلام با بودن فلان آدم یا فلان قشر در خطر است، ما مأموریم که جلویش را بگیریم تا آنقدری که می‌توانیم. هر چه می‌خواهند به ما بگویند، بگویند که کشور ملایان، حکومت آخوندیسم و از این حرفهایی که می‌زنند و البته این هم یک حربه‌ای است برای اینکه ما را از میدان به در کنند. ما نه، از میدان بیرون نمی‌رویم...» (صحیفه امام، ج 16، ص 351)

ممانعت امام خمینی از کاندیداتوری شهید بهشتی در انتخابات ریاست جمهوری

آیت الله مهدوی‌کنی در کتاب خاطراتش درباره مخالفت حضرت امام با کاندیداتوری شهید بهشتی می‌نویسد: ایشان در دوره اوّل ریاست جمهوری اجازه ندادند که یک شخص روحانی برای ریاست جمهوری نامزد شود. به یاد دارم که من و آقای هاشمی و شهید باهنر در قم خدمت امام رفتیم، زمانی بود که بنی صدر می‌خواست کاندیدا شود. ما به امام عرض کردیم شما اجازه بدهید آقای بهشتی هم جزء کاندیداها باشند و مردم به هر کس بخواهند رأی بدهند؛ اما امام اصرار داشتند که بین نامزدها، شخص روحانی نباشد (خاطرات آیت الله مهدوی کنی، 1385، ص 424.)

هاشمی رفسنجانی در این خصوص می‌گوید: «در مورد حضور روحانیت در امور اجرایی، تفکر امام از آغاز شروع نهضت این بود که روحانیت در کار اجرایی کمتر شرکت کند و فقط ناظر و پشتوانه امور باشد. ایشان حضور روحانیت را در شورای انقلاب که متشکل از روحانیون و غیرروحانیون بود، کافی می‌دانستند. مخالفت‌شان با کاندیداتوری شهید بهشتی در انتخابات ریاست جمهوری نیز بر پایه همین نظر بود... این فکر، فکر ما هم بود و کمابیش همه این را قبول داشتیم. ما هم نمی‌خواستیم وارد کارهای اجرایی شویم، فکر می‌کردیم در شورای انقلاب هستیم و بعداً هم اگر شورا نباشد و اگر لازم باشد به مجلس می‌رویم. برای این فکر هم دلایل متعددی وجود داشت که یکی از آنها عدم ارتباط مستقیم تحصیلات و تجربیات ما با کارهای اجرایی و دیگری جلوگیری از خدشه دار شدن وجهه اجتماعی و مردمی روحانیت در جامعه بود.»

البته نظر حضرت امام درباره حضور روحانیت در مناصب اجرایی تغییر کرد و بر همین اساس ایشان به حضور آیت الله خامنه‌ای در انتخابات ریاست جمهوری سال 60 رضایت دادند و در سخنرانی تاریخی و مهم خود در 31 خرداد 61 در این مورد به روشنی نظر خود را بیان نموده و فرمودند: «ما این‌طور نیست که هر جا یک کلمه‌ای گفتیم و دیدیم مصالح اسلام، حالا ما آمدیم دیدیم این‌جور نیست، اشتباه کرده بودیم، بگوییم ما سر اشتباه خودمان باقی هستیم. ما هر روزی فهمیدیم که این کلمه‌ای که امروز گفتیم اشتباه بوده و ما قاعده‌اش این است که یک جور دیگر عمل بکنیم، اعلام می‌کنیم که آقا این را ما اشتباه کردیم، باید اینجوری بکنیم. ما دنبال مصالح اسلام هستیم، نه دنبال پیشرفت حرف خودمان ...

به من مهلت بدهید که عرایضمان را به آقایان عرض بکنم- بنابراین، مسئله یک‌چیزی نیست که آقایان به ما بگویند: شما آن روز اینجوری گفتید. راست است، ما آن روز خیال می‌کردیم که در این قشرهای تحصیلکرده و متدین و صاحب افکار، افرادی هستند که بتوانند این مملکت را به آن جوری که خدا می‌خواهد، ببرند، آنطور اداره کنند. وقتی دیدیم که نه، ما اشتباه کردیم، آمدند بعضیشان خودشان را به ما جا زدند- ما هم که غیب نمی‌دانیم و بعضیشان هم خوب بودند لکن رأیشان با رأی ما مخالف بود- ما از حرفی که در مصاحبه‌ها گفتیم، عدول کردیم و موقتاً تا آن وقتی که این کشور را غیر روحانی می‌تواند اداره کند، آقایان روحانیون به ارشاد خودشان و به مقام خودشان برمی‌گردند و محول می‌کنند دستگاههای اجرایی را به کسانی که برای اسلام دارند کار می‌کنند و تا مسئله اینطور است که ابهام پیش ما هست، احتمال هست.

اگر در یک میلیون احتمال، یک احتمال ما بدهیم که حیثیت اسلام با بودن فلان آدم یا فلان قشر در خطر است، ما مأموریم که جلویش را بگیریم تا آنقدری که می‌توانیم. هر چه می‌خواهند به ما بگویند، بگویند که کشور ملایان، حکومت آخوندیسم و از این حرفهایی که می‌زنند و البته این هم یک حربه‌ای است برای اینکه ما را از میدان به در کنند. ما نه، از میدان بیرون نمی‌رویم...» (صحیفه امام، ج 16، ص 351)

تکلیف امام به آیت الله خامنه‌ای برای کاندیداتوری در سال 64

آیت الله خامنه‌ای در سال 1364 با کسب بیش از 85 درصد آرای کلیه شرکت کنندگان در انتخابات به عنوان چهارمین رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران برگزیده شدند. مهم‌ترین مسئله جریان‌های فکری و سیاسی کشور پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری مسئله تعیین نخست وزیر بود. با توجه به جهت‌گیری‌های آیت الله خامنه‌ای در رقابت‌های انتخاباتی و سخنرانی‌های ایشان درباره سیاست‌های دولت در دوره چهار سال اول ریاست جمهوری ایشان برداشت محافل سیاسی این بود که به احتمال قوی در دوره چهارساله دوم ریاست جمهوری آیت الله خامنه‌ای، فرد دیگری غیر از آقای میرحسین موسوی، نخست وزیر خواهد شد.

از سوی دیگر، ظاهراً ایشان قبل از انتخابات بنا نداشته‌اند کاندیدا شوند، ولی طی ملاقاتی که با امام خمینی (ره) انجام می‌دهند، حضرت امام به ایشان جهت نامزد شدن در انتخابات تکلیف می‌کنند. حجت‌الاسلام ناطق نوری در کتاب خاطراتش در این باره می‌نویسد: «ایشان [حضرت آیت الله خامنه‌ای] قبل از انتخابات بنا نداشتند کاندیدا شوند. این را خود ایشان به من فرمودند تا این که امام ایشان را تکلیف کردند. ... بین ایشان و امام یک بحثی در مورد انتخاب نخست‌وزیر بود، ایشان می‌گفت اگر من رئیس‌جمهور بشوم، در انتخاب نخست‌وزیر هر کسی را که بخواهم، خودم باید تصمیم بگیرم و این علامت را هم امام ظاهراً داده بودند که خود شما تصمیم بگیر، لذا ایشان کاندیدا شدند.»

آیت الله خامنه‌ای پس از انتخابات در سخنرانی‌ای اعلام کردند که حضرت امام کاندیداتوری را برای ایشان واجب عینی کرده بودند. ایشان پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال 64 می‌فرمایند: من یک روحانی‌ هستم و در کار روحانیت خودم هم شما مشهدی‌ها اقلاً می‌دانید بی‌توفیق نبودم، می‌توانم آدم تربیت کنم، می‌توانم شاگرد درست کنم، می‌توانم خط بدهم، می‌توانم آگاهی بدهم، می‌توانم درس بدهم، می‌توانم سخن بگویم برای مردم، دلم می‌خواست ادامه بدهم به کار روحانی خودم، واقعاً نمی‌خواستم من در این انتخابات شرکت کنم امام بر من واجب کرد، صریحاً گفتند بر تو لازم و متعین است، یعنی نگفتند هم که لازم است که بعد بیایم بگویم واجب کفایی است شاید، نه، گفتند متعین است - یعنی واجب عینی است بر تو - به من گفتند من هم آمدم توی نماز عید قربان هم من همین‌طور گفتم البته قبل از انتخابات نمی‌خواستم بگویم که تصور نشود که این یک استفاده تبلیغاتی از این می‌خواهیم بکنیم، نه انتخابات را گذاشتیم هر جور که بناست بشود بشود و حالا می‌گویم به شما و گفتم هم در عید قربان.

توصیه حضرت امام به کاندیداتوری هاشمی در انتخابات سال 68

انتخابات ریاست جمهوری سال 68 در حالی در شش مرداد 1368 برگزار شد که حضرت امام رحلت کرده بودند، اما از مدتی قبل از رحلت ایشان بحث کاندیداتوری هاشمی رفسنجانی برای جایگزینی آیت الله خامنه‌ای مطرح بود. هاشمی رفسنجانی در سال 78 و در مصاحبه‌ای که در کتاب حقیقت‌ها و مصلحت‌ها منتشر شده است، می‌گوید که با توصیه امام خمینی کاندیدای ریاست‌جمهوری شده و در آن شرایط اجتماعی سلیقه‌ها و جریانات مختلف از نامزدی وی حمایت کردند./منبع:۹ مهر ۱۳۹۵ سایت مشرق

***

ابوالحسن بنی صدرکیست؟

پدر ابوالحسن بنی صدر، آیت الله سیدنصرالله بنی صدر(متولد۱۲۷۶)، از علمای مشهور وازمجتهدین بنام همدان و از دوستان امام خمینی بوده كه سابقه مخالفت با شاه در اوج خفقان حكومت پهلوی را داراست.

آیت الله بنی صدر در سال‌ ۱۳۵۱(۷۵ سالگی‌) در حالی‌ که‌ برای‌ معالجه‌ی‌ چشمش‌ به‌ فرانسه‌ رفته‌ بود، در پاریس‌ درگذشت. جنازه‌ وی به‌ نجف‌ اشرف‌ منتقل‌ و در حرم حضرت علی(ع)  دفن‌ گردید،۵سال بعد، سید مصطفی خمینی(متوفی  ۱۳۵۶) نیز در کنارقبر آیت الله بنی صدر مدفون شد.

عده ای ازعلماء"بنی صدر"رااهل کرامان می دانستند و-همچون احمدی نژاد-اوراکسی می دانستند که امام زمان بهش نظردارد!

..مرحوم آقای(آیت الله) شیخ رضا انصاری می‌فرمود که‏‎ ‎‏ابوالحسن بنی‌صدر تا کتاب ‏‏معالم‏‏ پیش من درس خواند. پدرش او را به‏ من ‌سپرد تا به او علوم حوزوی بیاموزم. آقای انصاری ادامه داد و‏‎ ‎‏می‌فرمود: یک روز که من به او ‏‏معالم‏‏ می‌گفتم، او به مناسبتی برگشت به‏‎ ‎‏من گفت که خیلی دوست دارم رئیس جمهور بشوم. بعدها برخی افراد‏‎ ‎‏که طرفدار ریاست جمهوری ابوالحسن بنی‌صدر بودند، این را جزو‏‎ ‎‏کرامات او نقل می‌کردند و فکرشان این بود که این از عنایات امام زمان‏‎ ‎‏بوده است.‏

‏‏پدرش هم خیلی علاقه داشت که ابوالحسن جای او را بگیرد،در ماجرای‏‎ ‎‏نهضت ملی نفت، گویا ابوالحسن طرفدار مصدق بود

آقای صاحب الزمانی، نماینده مردم اسدآباد در مجلس شورای‏‎ ‎‏اسلامی، نقل می‌کرد که آیت‌الله بنی‌صدر در اواخر عمر از پسرانش به‏‎ ‎‏خصوص از ابوالحسن ناامید و متنفر بود. او می‌گفت: یک سال که ایشان‏‎ ‎‏برای معالجه چشم به پاریس رفته بود، بعد از عمل جراحی عوض این‌که‏‎ ‎‏ابوالحسن به عیادت پدر برود، پدر به دیدن او رفته بود. در این دیدار،‏‎ ‎‏ابوالحسن به پدرش با جسارت تمام گفته بود: همه آخوندها باید سرشان‏‎ ‎‏را برید؛ حتی سر تو را!‏

‏‏این را خود آیت‌الله بنی‌صدر به آقای صاحب الزمانی گفته بود که‏‎ ‎‏ابوالحسن فاسد شده است. او و برادرش در همدان با پسوند خان‏‎ ‎‏معروف بودند. به آن دو، فتح الله خان و ابوالحسن خان می‌گفتند.‏‎ ‎‏همان‌طور که گفتم آیت‌الله بنی‌صدر در آغاز نهضت از حضرت امام‏‎ ‎‏حمایت می‌کرد،ولی بعد ‎‏خودش را کنار کشید. این اواخر هم چون پیر و فرسوده شده بود،‏‎ ‎‏منزوی شد.‏/منبع:موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی